ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ Ο ΦΟΝΟΣ: Θύματα για μια ακόμη φορά και τα παιδιά. Ας κάνουμε τώρα κάτι γι' αυτά! Ξεκινώντας από μας τους ίδιους!

Πήγαινε κάτω

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ Ο ΦΟΝΟΣ: Θύματα για μια ακόμη φορά και τα παιδιά. Ας κάνουμε τώρα κάτι γι' αυτά! Ξεκινώντας από μας τους ίδιους!  Empty ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΑ Ο ΦΟΝΟΣ: Θύματα για μια ακόμη φορά και τα παιδιά. Ας κάνουμε τώρα κάτι γι' αυτά! Ξεκινώντας από μας τους ίδιους!

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Απρ 13, 2013 3:58 pm

9 Απρίλη 2013. Η Ηγουμενίτσα συγκλονίζεται από την αυτοκτονία ενός νέου παιδιού. Μόλις 17 ετών. Μέρα μεσημέρι, στην καρδιά της πόλης. Ερωτική απογοήτευση είπαν. Ένας μοιραίος έρωτας ανάμεσα σε δυο παιδιά του λυκείου. Οι συμμαθητές τους και οι φίλοι τους σε κατάσταση σοκ. Οι αρχές του τόπου αποφασίζουν να μείνουν κλειστά τα σχολεία της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης την επόμενη μέρα. Σε ένδειξη πένθους. Έτσι κι αλλιώς οι εκατοντάδες μαθητές των λυκείων και γυμνασίων της πόλης δεν έχουν μυαλό για μάθημα. Ντύνονται στα μαύρα και ακολουθούν την κηδεία του συμμαθητή και φίλου.

10 Απρίλη 2013. Οι γειτονικοί Φιλιάτες ζουν τη δική τους τραγωδία. Μέρα μεσημέρι και πάλι, στην καρδιά της πόλης. Και μπροστά σε θεατές. Αυτή τη φορά το ερωτικό πάθος καταλήγει σε φόνο. Θύμα μια νεαρή σπουδάστρια 20 περίπου ετών. Μάρτυρες του περιστατικού και πολλά αθώα παιδικά ματάκια...


Δυο μέρες αργότερα, την Παρασκευή, 12 Απρίλη 2013, οι Διευθύνσεις Δευτεροβάθμιας και Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης αναρτούν στο διαδίκτυο την ακόλουθη ανακοίνωση:

Σας αποστέλλουμε έγγραφο της εταιρείας Ελλήνων Σχολικών Ψυχολόγων, για την αντιμετώπιση κρίσεων, τις πρώτες 48 ώρες, σε περιπτώσεις σοβαρού ατυχήματος, τραγωδίας, σεισμού ή τρομοκρατικής επίθεσης, με την παράκληση να το διαβιβάσετε σε όλα τα σχολεία αρμοδιότητάς σας για να το αναρτήσουν στους πίνακες ανακοινώσεων, ώστε να ενημερωθούν όλοι οι εκπαιδευτικοί .

Η Υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Σταθμού Νέων Θεσπρωτίας, Κοτσώνη Αλεξάνδρα


ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΧΟΛΙΚΩΝ ΨΥΧΟΛΟΓΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΑ (Ε.Σχο.Ψ.Ε.)

Οδηγίες αντιμετώπισης κρίσεων. Οι πρώτες 48 ώρες.

(Περιπτώσεις σοβαρού ατυχήματος, τραγωδίας, σεισμού ή τρομοκρατικής επίθεσης)

Οι συνθήκες καταστροφής προκαλούν μια τραυματική εμπειρία ξαφνική, υπερβολική, που ξεφεύγει από τον έλεγχό μας και στην οποία νιώθουμε αδύναμοι να αντιδράσουμε. Η ψυχολογική έρευνα έδειξε ότι ο άνθρωπος σε τέτοιες περιστάσεις αντιδρά με πολύ δυνατά, περίεργα, ασυνήθιστα συναισθήματα. Παρατηρούνται αυξημένο άγχος, σύγχυση, θυμός και το άτομο νιώθει χαμένο, ανήμπορο, αμήχανο να βρει λύση στα προβλήματα που αντιμετωπίζει. Είναι φυσιολογικές αντιδράσεις του ανθρώπου στα ανώμαλα, απροσδόκητα γεγονότα. Σ΄ αυτές τις περιπτώσεις, βοηθά να τα βγάλουμε πέρα, να έχουμε πιο αποτελεσματική συμπεριφορά και να μειωθούν οι μακρόχρονες ψυχολογικές συνέπειες, αν ακολουθήσουμε τις πιο κάτω οδηγίες:

• Μίλα με άλλους.

• Άφησε τον εαυτό σου να εκφράσει την ανασφάλειά του. Να περιμένεις τα συναισθήματά σου να έχουν διακυμάνσεις και ξαφνικά να σε κατακλύζουν.

• Ξεκουράσου όσο μπορείς.

• Να εναλλάσσεις τις περιόδους ξεκούρασης με περιόδους άσκησης.

• Να τρως στις συνηθισμένες ώρες, ακόμη κι αν νιώθεις ότι δεν έχεις όρεξη.

• Απόφυγε τον καφέ.

• Απόφυγε τη χρήση φαρμάκων ή αλκοόλ.

• Βγες έξω και κάνε παρέα με άλλους.

• Μη νιώθεις άσχημα αν οι συμπεριφορές σου και οι αντιδράσεις σου δε μοιάζουν με αυτές των άλλων.

• Κράτα τις συνήθειές σου και τον καθημερινό ρυθμό ζωής όσο μπορείς.

• Μην πάρεις σημαντικές αποφάσεις ή μην κάνεις αλλαγές σημαντικές στη ζωή σου.

• Να αποκτήσεις ρουτίνες στην καθημερινή σου ζωή.

• Κράτα ημερολόγιο. Να γράφεις όταν έχεις αϋπνία.

• Γράψε σε χαρτί τις σκέψεις σου. Εκφράσου με ποιήματα, μουσική, χορό, επιστολές.

• Να μην ξεχνάς : Όσο κι αν νιώθεις περίεργα και αλλιώτικα δεν έχεις τρελαθεί. Έτσι συνήθως αντιδρούν οι άνθρωποι σε παρόμοιες καταστάσεις.

• Μην αφήνεις τα παιδιά μόνα τους. Απασχόλησέ τα. Παίξε μαζί τους.

• Άφησε τα παιδιά να εκφραστούν. Ενθάρρυνέ τα να περιγράψουν τα βιώματά τους και να κάνουν σχέδια προστασίας σε περίπτωση νέου κινδύνου.

http://dide.thesp.sch.gr

Έχω περάσει το σοκ της απώλειας από ατύχημα (όχι αυτοκτονία ούτε και φόνο) ενός καλού φίλου. Και δεν ήμουν πια παιδί. Πλησίαζα τα 23. Για έξι μήνες βυθίστηκα στην κατάθλιψη. Τίποτε δεν είχε νόημα. Ο κόσμος όλος είχε μαυρίσει. Διαρκώς έβλεπα μπροστά μου να παίζουν σαν βίντεο οι τελευταίες στιγμές του φίλου μου. Κι ας μην τις είχα δει. Από τις περιγραφές των άλλων. Τον έβλεπα να πέφτει στο κενό. Με διαπερνούσε η αγωνία του θανάτου που πίστευα ότι ένιωσε στα κλάσματα δευτερολέπτου που κράτησε η πτώση. Κοίταγα τους ανθρώπους γύρω μου να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους και μου ερχόταν να ουρλιάξω. Πώς μπορούσαν να ζουν κανονικά; Αφού υπάρχει θάνατος. Και όλα είναι ματαιότης ματαιοτήτων;

Πέρασαν ακόμη δέκα χρόνια περίπου και συχνά με έπιαναν παρόμοιες κρίσεις. Οι δικοί μου, αν και τους είχα μιλήσει από την πρώτη στιγμή για το πώς νιώθω, δεν κατάφερναν να με βοηθήσουν. Ο πατέρας μου είχε συζητήσει μάλιστα με κάποιον ειδικό. Απέδωσε αυτό που περνούσα στα επαγγελματικά προβλήματα που είχα εκείνο τον καιρό και την αναγκαστική αλλαγή επαγγέλματος που είχα υποχρεωθεί να κάνω. Πιθανόν να έφταιγε και αυτό. Τριάντα χρόνια όμως μετά, ξέρω ότι έφταιξαν και πολλά άλλα. Και κυρίως γιατί κανείς δε με είχε προετοιμάσει ως τότε για το θάνατο...

Η αποθεραπεία ήρθε κάτω από περίεργες συγκυρίες της μοίρας. Η αρχή έγινε με ένα τροχαίο ατύχημα που λίγο έλειψε να μου στοιχίσει τη ζωή. Για κάποια λεπτά (που μου φάνηκαν αιώνας) ήμουν σίγουρη ότι πεθαίνω. Γλίτωσα όμως. Βγήκα από το διαλυμένο αυτοκίνητο σχεδόν σώα και αβλαβής. Σωματικά τουλάχιστον. Για αρκετό διάστημα ένιωθα πως σε κείνα τα μοιραία λεπτά είχα περάσει το μεγάλο φράγμα ζωής - θανάτου. Και πως μπορεί να μην κατέληξα στο θάνατο αλλά είχα εγκλωβιστεί ψυχικά κάπου ανάμεσα.

Αυτό που με εντυπωσίαζε ήταν τα "συναισθήματα" που βίωσα εκείνα τα λεπτά που πίστευα ότι πεθαίνω. Και για να ακριβολογήσω, η παντελής έλλειψη συναισθημάτων. Δεν υπήρχε φόβος, δεν υπήρχε λύπη, δεν είδα την προηγούμενη ζωή μου να περνά σαν βίντεο μπροστά στα μάτια μου. Μόνο η φοβερή επίγνωση πως πεθαίνω.

Από μόνο του το γεγονός αυτό λειτούργησε πάνω μου λυτρωτικά. Σταμάτησαν να με βασανίζουν όσα ως τότε φανταζόμουν πως ένιωσε ο φίλος μου που σκοτώθηκε την ώρα που έπεφτε. Σαφώς και δεν μπορώ να προδικάσω ότι όλοι οι άνθρωποι αντιδρούν το ίδιο σε τέτοιες στιγμές. Υπερίσχυσε όμως το προσωπικό βίωμα. Και ως δια μαγείας απαλλάχτηκα από το φόβο του θανάτου. Και από τη συναισθηματική εμπλοκή και προσέγγιση.

Ταυτόχρονα ο θάνατος έγινε κάτι το πολύ προσωπικό, το δικό μου. Όσο περνούσαν οι μέρες, ειδικά όταν διάβασα σε εφημερίδα πως κάποιοι άλλοι σε παρόμοιο τροχαίο ατύχημα είχαν σκοτωθεί, συνειδητοποιούσα πόσο κοντά μας είναι ο θάνατος την κάθε στιγμή. Ο θάνατος δεν ήταν πλέον εκείνος που πήρε το φίλο μου, αλλά εκείνος που καραδοκούσε την κάθε στιγμή να κόψει το νήμα και της δικής μου ζωής. Το γεγονός όμως ότι του την έσκασα στο πρώτο αυτό σοβαρό τετ α τετ, μου έδινε μια ανεξήγητη δύναμη. Το αντιλαμβανόμουν ως ένα δώρο, μια δεύτερη ευκαιρία, μια δεύτερη ζωή! Λογικά θα έπρεπε να μετρώ τα ραδίκια ανάποδα, μα ήμουν ολοζώντανη! Πράγματα ασήμαντα που ως τότε τα προσπερνούσα αδιάφορα, πλέον με γέμιζαν απίστευτη χαρά. Ζούσα! Κι αυτό ήταν από μόνο του ένα θαύμα που δεν μπορούσε τίποτε να το σκιάσει!

Η ζωή μου, που για χρόνια είχε βυθιστεί στο άγχος του θανάτου, βρήκε και πάλι νόημα. Ακριβώς γιατί ήξερα πόσο κοντά είναι την κάθε στιγμή ο θάνατος. Κοντά σε μένα την ίδια. Κι όχι μόνο στους ανθρώπους που αγαπούσα... Και δεν άξιζε επομένως να χαλαλίζω ούτε ένα δευτερόλεπτο ζωής για να σκέφτομαι αυτό που ούτως ή άλλως είναι αναπόφευκτο. Αντίθετα το χρωστούσα στον εαυτό μου να ζω την κάθε στιγμή όσο πιο ζωντανά μπορούσα.

Πέρα όμως από τη βιωματική ανακάλυψη στάθηκα ιδιαιτέρως τυχερή να συναντήσω τότε ακριβώς και το Δημήτρη Λιαντίνη. Τον νεοέλληνα στοχαστή που αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του στη μελέτη του θανάτου. Δεν μπορώ εδώ να περιγράψω ούτε καν σε περίληψη όσα ο Λιαντίνης έχει πει για το θάνατο. Υπάρχουν έτσι κι αλλιώς τα βιβλία του για όποιον ενδιαφέρεται. Το μόνο που θα πρέπει να τονίσω είναι πως όσα εκείνος δίδασκε δεν ήταν καινούργια για μένα. Τα ήξερα ήδη. Τα ήξερα και πριν υποστώ το τροχαίο μα δεν τα είχα συνειδητοποιήσει. Ο Λιαντίνης βοήθησε απλά αυτή η γνώση να έρθει στην επιφάνεια και να συστηματοποιηθεί. Και να απαλλαγεί από την υποψία της υποκειμενικής άποψης. Άκουγα δηλαδή να λέει όσα στο βάθος της ψυχής μου ήξερα και ένας άλλος. Και μάλιστα ένας σπουδαίος δάσκαλος.

Ένας δάσκαλος που δεν ήθελε να τον παπαγαλίζεις. Δεν έψαχνε οπαδούς της όποιας θεωρίας τους. Απευθυνόταν σε έλλογα όντα που με τη δύναμη της σκέψης τους και όπλο τη διαρκή αναζήτηση της αλήθειας θα μάθουν να ζουν τη ζωή τους απαλλαγμένοι από το φόβο του θανάτου. Όχι φορώντας παρωπίδες μπρος στο θάνατο. Όχι με ψευδαισθήσεις και μυθεύματα. Αλλά κοιτώντας το θάνατο κατάματα. Από το Λιαντίνη έμαθα ότι η ζωή είναι απίστευτα ωραία γιατί υπάρχει θάνατος! Και πως η ζωή γίνεται πανέμορφη όταν ζεις την κάθε σου στιγμή σαν να είναι η τελευταία.

Όλα αυτά, πρώτα το τροχαίο, κατόπιν η γνωριμία με το Λιαντίνη, μου έδιναν την αίσθηση ότι ξαναγεννήθηκα. Με πλημμύριζε μια πρωτόφαντη δύναμη και η πεποίθηση πως μπορώ να κάνω τα πάντα. Αφού κατάφερα να νικήσω το φόβο του θανάτου, τίποτε δεν μπορούσε να με τρομάξει, τίποτε να μου σταθεί εμπόδιο. Και πράγματι εκείνη η περίοδος της ζωής μου στάθηκε η πλέον γόνιμη. Ούτε που μου περνούσε πριν από το μυαλό ότι θα μπορούσα να ασχοληθώ με τόσα πράγματα και να τα βγάλω πέρα με την όποια αντιξοότητα. Και το μυστικό ήταν ένα και μοναδικό, να μην ξεχνώ ούτε στιγμή τη θνητή μου φύση. Όσο παράξενο και αν ακούγεται αυτό.

Αργότερα ήρθαν πολλά άλλα να ενισχύσουν αυτές τις απόψεις και τη νέα στάση ζωής. Ο θάνατος του παππού μου, οι θάνατοι άλλων αγαπημένων προσώπων, προσωπικές περιπέτειες υγείας και αποκορύφωμα ένα ακόμη ατύχημα το 2009. Παράλληλα και η διαρκής μελέτη πολλών ακόμη συγγραφέων, ποιητών και φιλοσόφων. Ο Λιαντίνης δεν είναι ο μόνος που έχει μιλήσει για το θάνατο. Κι ευτυχώς, γιατί αν ήταν ο μόνος πιθανόν να είχαν καταρρεύσει οι απόψεις μου σαν πύργος από τραπουλόχαρτα όταν ο Λιαντίνης εξαφανίστηκε το 1998 και οι πολλοί επέμεναν ότι αυτοκτόνησε. Λέω πιθανόν, γιατί είχε προλάβει όσο ζούσε κοντά μας να μας διδάξει ότι φιλοσοφία είναι η μελέτη θανάτου (κατά τον Πλάτωνα) αλλά με μια μεγάλη διαφορά: Του δικού μας θανάτου! Του προσωπικού. Και όχι του θανάτου κάποιου άλλου.

Παρά λοιπόν το αρχικό σοκ, όταν έμαθα ότι ο Δάσκαλος αυτοκτόνησε, σύντομα ξαναβρήκα την ισορροπία μου. Σε εκείνον αναγνώρισα ότι είχε το δικαίωμα να κάνει τη ζωή του ό,τι ήθελε, δική του ήταν, κι εγώ συνέχισα να ασχολούμαι με τη δική μου ζωή. Το δικό μου χρέος απέναντι στο μεγάλο δώρο που μου χαρίστηκε, να ζω. Αλλά και το χρέος στους αιώνες που δε θα υπάρχω. Το όσον ενδέχεται αθανατίζειν και την όποια ενδοκοσμική αθανασία αναλογεί στον καθένα μας.

Κι άφησα το Λιαντίνη στην ησυχία του. Έτσι κι αλλιώς δεν μπόρεσα ποτέ να βρω αποδείξεις ότι πραγματικά αυτοκτόνησε. Αντίθετα στο κύκνειο άσμα του, τη Γκέμμα, χαρακτηρίζει την πράξη του αίνιγμα και δώρο. Κράτησα λοιπόν το δώρο. Και άφησα τους Σέρλοκ Χολμς να αναζητούν τη λύση του αινίγματος και να σπαταλάνε επί ματαίω τη ζωή τους.

Διαβάζω τώρα και τις οδηγίες των Ελλήνων σχολικών ψυχολόγων. Έχουμε σχολικούς ψυχολόγους στην Ελλάδα; Μπράβο μας! Αν έχουμε. Και πολύ κακώς αν δεν έχουμε.

Και σκέφτομαι ότι πιθανόν να έχουν και δίκιο. Προφανώς οι οδηγίες τους θα στηρίζονται σε σχετική εμπειρία. Και δε θα είναι λόγια του αέρα.

Για μένα όμως νούμερο ένα αποτελεί ο καθένας από μας που είναι δάσκαλος ή γονιός, υπεύθυνος δηλαδή για διαπαιδαγώγηση παιδιών και νέων, να έχει λύσει την προσωπική του σχέση με το θάνατο. Τη μεγαλύτερη δηλαδή τραγωδία και κρίση της ζωής μας. Όποια άλλη τραγωδία και κρίση ωχριά μπροστά στο θάνατο. Αν λοιπόν τα βρεις με το θάνατο, τα άλλα γίνονται παιγνιδάκια.

Και όταν και αν τα βρούμε με τον εαυτό μας και την αδυσώπητη μοίρα που καρτερεί τον κάθε άνθρωπο από την ώρα που γεννιέται (έτσι λέγει ο Όμηρος, πως μοιάζουμε με τα φύλλα των δέντρων), τότε και μόνο τότε αρχίζει και το άλλο χρέος μας προς τα παιδιά και τους νέους. Να τα προετοιμάσουμε κατάλληλα και ανάλογα με την ηλικία τους να αντιμετωπίζουν το θάνατο και να αγαπάνε τη ζωή!

Η ασφαλιστική δικλείδα είναι η προσωπική μας σχέση με το θάνατο. Και η στέρεη κοσμοθεωρία για το τι είναι αληθινή ζωή.

Θέλω να πω ότι δεν είναι καθόλου τυχαίο που στην εποχή μας, εποχή κατολίσθησης όλων των αξιών, η κοινωνία μας συγκλονίζεται από καθημερινές αυτοκτονίες. Και τον εκμηδενισμό της αξίας της ανθρώπινης ζωής. Η αυτοκτονία τη μια μέρα στην Ηγουμενίτσα, το φριχτό φονικό την επομένη στο Φιλιάτι, βρίσκονται σε μια τραγική διασύνδεση μεταξύ τους. Το θέμα δεν είναι απλά να αντιμετωπίσουμε το σοκ των παιδιών και των νέων, που καλώς ή κακώς έγιναν δέκτες και μερικοί και αυτόπτες μάρτυρες της μιας ή της άλλης τραγωδίας. Αλλά να εντοπίσουμε τις αιτίες που προκάλεσαν τις τραγωδίες. Αλλιώς θα είναι σαν να δίνουμε ασπιρίνες στον άρρωστο για να του ρίξουμε τον πυρετό και όχι να ψάχνουμε τι τον προκάλεσε και αυτό, το αληθινό αίτιο, να καταπολεμάμε.

Τόσο η αυτοκτονία όσο και το φονικό είναι αποτελέσματα της νοσηρής εποχής μας και της βαριά άρρωστης κοινωνίας μας. Ένας λόγος παραπάνω που έφτασε στ' αυτιά μου η πληροφορία ότι το ανθρωπόμορφο κτήνος των Φιλιατών είχε μάθει την αυτοκτονία στην Ηγουμενίτσα και έκανε δηλώσεις ενώπιον θαμώνων καφενείου ώρες πριν κατακρεουργήσει την άτυχη κοπέλα. Είχε, όπως μου είπαν, ειρωνευτεί τον αυτόχειρα και πούλαγε νταηλίκια σε στιλ: "γιατί δεν την έσφαξε"!!! Λίγες ώρες αργότερα έμελλε να κάνει τα λόγια του πράξη, σφάζοντας μια αθώα νέα κοπέλα που δεν ενέδιδε στον έρωτά του!

Αναρωτιέμαι μάλιστα πόσο τυχαία ή και απλά από διαίσθηση, ανέβασε αυτό το κορίτσι το τραγούδι για το δίκοπο μαχαίρι στο face book. Αν ισχύει η πληροφορία που μου έδωσαν για τις δηλώσεις του δράστη σε κάποιο καφενείο των Φιλιατών, πιθανόν να υπήρξε και λεκτική απειλή προς την κοπέλα για την αποτρόπαια πράξη.

Ιδιαιτέρως ανησυχητικό είναι και το κρούσμα που σημειώθηκε την Παρασκευή, 12 του μήνα, στην Πρέβεζα:

http://892fm.blogspot.gr/2013/04/blog-post_7777.html

Στην μέση του δρόμου θέλησε να λύσει τη διαφορά που είχε ένας νεαρός με μια κοπέλα σήμερα το απόγευμα στην Πρέβεζα. Σύμφωνα με μαρτυρίες ένας νεαρός σταμάτησε στο δρόμο και μάλιστα σε σχετικά κεντρικό σημείο της πόλης επί της Λ. Ιωαννίνων μια κοπέλα προκειμένου να συζητήσουν. Κουβέντα την κουβέντα τα αίματα άναψαν και ο νεαρός χτύπησε την κοπέλα με αποτέλεσμα αυτή να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, χωρίς ωστόσο η κατάστασή της να είναι σοβαρή.

Σε διάστημα τριών ημερών τα περιστατικά. Και σε κοντινές γεωγραφικά αποστάσεις. Ένα ντόμινο που δε θα πρέπει βιαστικά να θεωρήσουμε τυχαίο. Τι να μας κάνουν λοιπόν οι οδηγίες των ψυχολόγων αν καθημερινά συνεχίσουν να μας βομβαρδίζουν τέτοια περιστατικά; Οδηγίες που αφορούν το κατόπιν ενώ η κατάσταση βοά ότι απαιτείται πρόληψη. Δε λέω πως είναι άχρηστες αυτές οι οδηγίες. Μα πως σύντομα πρέπει να συμπληρωθούν με οδηγίες που θα προλαμβάνουν τις κρίσεις. Ή έστω θα προετοιμάζουν τα άτομα να διαχειρίζονται τις κρίσεις. Κάλλιον το προλαμβάνειν παρά το θεραπεύειν, που έλεγαν και οι αρχαίοι παππούδες.

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης