ΕΠΙΑΣΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Πήγαινε κάτω

ΕΠΙΑΣΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ Empty ΕΠΙΑΣΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Φεβ 25, 2012 6:59 am

Από το Alfavita το ακόλουθο:

http://www.alfavita.gr/artrog.php?id=58342

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΗ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΠΑΜΕ

Για το νέο τσεκούρι στις αμοιβές αναπληρωτών και στο επιμίσθιο των αποσπασμένων εκπαιδευτικών, που φέρνει ο εφαρμοστικός νόμος των υπουργείων Υγείας και Εργασίας, ενημερώνει τους δασκάλους και καθηγητές, η Πανελλαδική Γραμματεία Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ με ανακοίνωσή της.

Η Γραμματεία Εξηγεί:

«Η βαρβαρότητα δεν έχει τέλος. Με τον εφαρμοστικό νόμο ("Ρυθμίσεις συνταξιοδοτικού περιεχομένου και άλλες επείγουσες ρυθμίσεις εφαρμογής του Μνημονίου Συνεννόησης του ν.4046/2012") που κατατέθηκε στις 21/2/2012 προβλέπεται, πέρα από το τσάκισμα των κύριων και επικουρικών συντάξεων και τα άλλα μέτρα σφαγής, νέο τσεκούρι:

Στις αμοιβές αναπληρωτών εκπαιδευτικών κατά 24 εκατ. ευρώ.

Στα επιμίσθια αποσπασμένων εκπαιδευτικών στο εξωτερικό κατά 15 εκατ. ευρώ.

Στο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων για το υπουργείο Παιδείας, προφανώς για ανέγερση και επισκευή υποδομών - σχολείων, κατά 38 εκατ. ευρώ.

Συναδέλφισσες, Συνάδελφοι

Τούτες οι ώρες είναι κρίσιμες. Τα μέτρα σφαγής του λαού πρέπει να μείνουν στα χαρτιά.

Στο eurogroup της Κυριακής η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου - ΕΕ - ΔΝΤ - πλουτοκρατία υπέγραψαν την ελεγχόμενη χρεοκοπία της καπιταλιστικής Ελλάδας και τη μόνιμη χρεοκοπία του λαού.

Μας εξαθλιώνουν για να σώσουν τα κέρδη των μονοπωλίων, την Ευρωπαϊκή Ενωση και το ευρώ, το καπιταλιστικό σύστημα.

Καμιά αναμονή - καμιά αυταπάτη. Κανένας να μην πιστέψει τους πανηγυρισμούς των καλοταϊσμένων παπαγάλων του συστήματος.

Αγώνας τώρα ταξικός, σε κάθε τόπο δουλειάς, για να εμποδίσουμε τα μέτρα. Καλούμε τις ΕΛΜΕ και τους Συλλόγους να πάρουν αποφάσεις για κλιμάκωση της πάλης με νέα γενική, πανεργατική Απεργία.

Να πέσει τώρα η κυβέρνηση του μαύρου μετώπου. Στα τσακίδια η τρόικα. Εκλογές τώρα!

Υπάρχει λύση για το λαό! Αποδέσμευση από τη λυκοσυμμαχία της ΕΕ, με μονομερή διαγραφή του χρέους και το λαό στο τιμόνι της εξουσίας», καταλήγει η Πανελλαδική Γραμματεία Εκπαιδευτικών του ΠΑΜΕ.

Όλα ωραία όσα λέγει το ΠΑΜΕ. Η μεγάλη μου διαφωνία είναι στην τακτική που ακολουθεί και που αποκαλύπτει τον ένα και μοναδικό του στόχο. Να ανέβει το ΚΚΕ στην εξουσία. Τίποτε άλλο δεν ενδιαφέρει το ΠΑΜΕ. Είναι απλά ο μηχανισμός που κατά την ΚΕ του ΚΚΕ μπορεί να εξασφαλίσει ψηφοφόρους του κόμματος. Καμία ανάπτυξη γνήσιου κινήματος. Καμία οργάνωση δυνάμεων του ΠΑΜΕ.

Η όλη μέθοδος στηρίζεται σε μια αόρατη γραμματεία που τα μέλη της διορίζονται από το κόμμα. Αυτοί αποφασίζουν και στην πραγματικότητα απλά προωθούν τις ήδη ειλημμένες αποφάσεις του κόμματος.

Από τους εργαζόμενους ζητάνε μόνο τα εξής:

1. Να προσθέτουν τη φυσική τους παρουσία στα συλλαλητήρια του ΠΑΜΕ.
2. Αραιά και πού να πηγαίνουν σε συσκέψεις του ΠΑΜΕ όπου ο ομιλητής μιλάει το λιγότερο μια ώρα και έχεις δικαίωμα μετά να υποβάλεις ερωτήσεις ή και να κάνεις τοποθέτηση. Όμως ψηφοφορία για λήψη αποφάσεων δεν υφίσταται. Είπαμε, για όλα αποφασίζει το κόμμα, πριν από σένα για σένα. Εκείνο ξέρει το καλό σου!
3. Και το πλέον βασικό που ζητάνε σαν μαγνητόφωνα που λένε διαρκώς το ίδιο πράγμα, μέθοδος κι αυτή της πλύσης εγκεφάλου, είναι να ψηφίσεις το ΚΚΕ! Ο λαός στην εξουσία! Όπου για το ΠΑΜΕ ο λαός και το ΚΚΕ είναι το ένα και το αυτό!

Μην απορούμε λοιπόν γιατί τα βάρβαρα μέτρα περνάνε. Γιατί έχουμε φτάσει εδώ που φτάσαμε. Είναι γιατί το Κόμμα που θα έπρεπε να οργανώσει την εργατική τάξη έχει πάρει το λαθεμένο δρόμο αντί της οργάνωσης της τάξης της υποκατάστασής της από μια χούφτα κομματικά στελέχη και που τα περισσότερα ουδεμία σχέση έχουν με την παραγωγή. Χρόνια κλεισμένοι σε κομματικά γραφεία μιλάνε για εργάτες μόνο που δεν είναι εργάτες οι ίδιοι...

Πχ Αλέκα Παπαρήγα. Από πότε έχει να εργαστεί; Εννοώ όπως εργαζόμαστε όλοι οι υπόλοιποι. Να υποστεί αυτά που διαρκώς καταγγέλλει στο δικό της πετσί. Την αυθαιρεσία, την τρομοκρατία, την ανασφάλεια, τις περικοπές μισθού κλπ.

Θα μου πεις αυτή είναι Γραμματέας του Κόμματος! Α, μάλιστα! Και οι υπόλοιποι; Τα άλλα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής; Από πότε ο καθένας τους έχει να κάνει μεροκάματο σε φάμπρικα, σε χωράφι, σε καράβι, να ξεροσταλιάσει ως υπάλληλος ιδιωτικός, να έρθει αντιμέτωπος με την αυθαιρεσία του προϊσταμένου ως δημόσιος υπάλληλος; Τι ξέρουν όλοι αυτοί από αυτά που τραβάμε εμείς; Κι από πού κι ως πού πρέπει αυτοί να αποφασίζουν για μας; Εμείς δηλαδή δουλεύουμε, εμείς βασανιζόμαστε κι αυτοί έρχονται και παίρνουν αποφάσεις για μας;

Και μη μου πει κανένας ότι δεν ισχύουν όσα γράφω γιατί δεν είναι και τόσο μακρινή η εποχή που συνεργάστηκα με το ΠΑΜΕ και κατέβηκα σε ψηφοδέλτια με μέλη του. Ούτε μία φορά στα τρία χρόνια συνεργασίας δε ρωτήθηκε η γνώμη μου. Πάντα έτοιμες έρχονταν οι αποφάσεις από πάνω. Από τα σοφά κεφάλια!

Δεν είναι σου λέω τυχαίο που πάμε κατά διαόλου. Γιατί δεν είναι μόνο το ΠΑΜΕ στα μαύρα χάλια ως κίνημα. Παρόμοια κατάσταση φθοράς συναντάς και στους άλλους χώρους της αριστεράς. Δεν έχουν λοιπόν καθόλου άδικο οι εργαζόμενοι που αισθάνονται μόνοι και απροστάτευτοι. Είναι μόνοι. Και είναι στο στόμα του λύκου. Χωρίς καμία μα καμία οργάνωση να αντισταθούν...

Κι εντάξει, εγώ μπορεί να λέω τα δικά μου και να μη μετράει η άποψή μου. Αλλά λίγες μέρες πριν διάβασα έκπληκτη όλα αυτά που με πνίγουν να τα λέει και κάποιος που πρόσφατα υπήρξε στέλεχος του ΚΚΕ και γιος ανθρώπου που βρίσκεται στην Κεντρική Επιτροπή και είναι χρόνια βουλευτής του ΚΚΕ, ο Αλέκος Χαλβατζής, γιος του Σπύρου Χαλβατζή.

http://alekosch.wordpress.com διαβάστε στο σύνδεσμο αυτό την ολοκληρωμένη του τοποθέτηση με τίτλο «Για την ανησυχητική κατάσταση και πορεία του Κόμματος, για την κυριολεκτικά τρομακτική προοπτική του, όπως προδιαγράφεται».

Από την τοποθέτηση αυτή του ΑΛΕΚΟΥ ΧΑΛΒΑΤΖΗ και παραθέτω το αντίστοιχο τμήμα για το ΠΑΜΕ:

ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ στο ΚΙΝΗΜΑ και στις ΜΑΖΕΣ

Εδώ και κάποια χρόνια στην καθημερινή δράση του ΚΚΕ σε όλα τα επίπεδα της ταξική πάλης (ιδεολογικό-πολιτικό-οικονομικό) τόσο αυτοτελώς ως Κόμμα όσο και στη δράση μέσα από συσπειρώσεις, μαζικούς φορείς και συνδικάτα υπάρχει απομάκρυνση από το Πρόγραμμα, τους Κλασσικούς του Μαρξισμού Λενινισμού, τις παραδόσεις του ελληνικού και διεθνούς κομουνιστικού και εργατικού κινήματος.

Εργατικό-λαϊκό κίνημα

(αναφέρομαι εδώ έως και τις απεργίες και κινητοποιήσεις του Μάη 2010, αλλά και την Πανελλαδική Κομματική Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ «για τη δουλειά στην εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό της κίνημα» που έγινε το Μάρτη 2010)

Αμέσως μετά το ξεπέρασμα της κρίσης με το ΣΥΝ το 1992 και σε όλη τη δεκαετία του ’90 δώσαμε σκληρές μάχες και είχαμε σοβαρά αποτελέσματα σε συνθήκες ανασυγκρότησης και με λιγοστές (αλλά αυξανόμενες δυνάμεις –ειδικά στη νεολαία και στις νεότερες ηλικίες) προκειμένου να μη σαρωθεί ολοκληρωτικά το κίνημα όπως έγινε σε άλλες χώρες μετά τις ανατροπές του ‘89-’91.

Είχαμε διαμορφώσει –βασιζόμενοι στο Πρόγραμμα του 15ου Συνεδρίου (1996)– ένα πλαίσιο πάλης που (παρότι προφανώς είχε περιθώρια βελτίωσης) από την αρχή δεν περιοριζόταν απλά στην παράθεση αιτημάτων αλλά αποτελούσε εργαλείο: α) για να συσπειρώνουμε πλατύτερες μάζες στη δράση β) για να ανοίγει και να βαθαίνει η αντιπαράθεση με την κυρίαρχη ιδεολογία, το μοντέλο ανάπτυξης κλπ.

Από την αρχή –και πριν την ίδρυση του ΠΑΜΕ– ανοίγαμε σκληρό και επίμονο μέτωπο στο εργοδοτικό-κυβερνητικό συνδικαλισμό, στον κοινωνικό εταιρισμό, στη μοιρολατρία. Και μάλιστα, όχι μόνο με αντιπαράθεση μέσα στα όργανα του συνδικαλιστικού κινήματος (σ.κ.), αλλά και προσπαθώντας να οργανώνουμε άμεσα την πάλη.

Από την αρχή –και πριν τη συγκρότηση του ΠΑΜΕ– ξεκαθαρίσαμε ότι δεν μας δεσμεύουν οι συμβιβασμένες πλειοψηφίες, ότι μπροστά στα οξυμένα προβλήματα, στην αντιλαϊκή λαίλαπα θα προσπαθούμε να οργανώσουμε με πληθώρα τρόπων της εργατική-λαϊκή άμυνα και αντεπίθεση. Τα μέλη του Κόμματος και πλατύτερα οι δυνάμεις της ΕΣΑΚ προώθησαν το συντονισμό ανάμεσα σε ομοσπονδίες, Εργατικά Κέντρα., σωματεία, επιτροπές αγώνα, με υπογραφές, ανεξάρτητα και σε κόντρα με τις αναλύσεις, το πλαίσιο πάλης και το πρόγραμμα δράσης (ή αδράνειας) συμβιβασμένων-ξεπουλημένων πλειοψηφιών.

Έτσι, με πυρήνα τις κομματικές δυνάμεις αλλά και την ΕΣΑΚ (Ενιαία Συνδικαλιστική Αγωνιστική Κίνηση) γνωρίζαμε και κινητοποιούσαμε, όλο και πλατύτερες μάζες που συσπειρώνονταν είτε πιο μόνιμα (ΕΣΑΚ, συνεπή σωματεία κλπ) είτε πιο ευκαιριακά, μάζες οι οποίες αποκτούσαν έτσι αγωνιστικές εμπειρίες. Έτσι σε αυτό τον κόσμο ανεβάζαμε το κύρος μας, χτίζαμε δεσμούς εμπιστοσύνης και επικοινωνίας, ώστε σε συνδυασμό και με την αυτοτελή ιδεολογική και πολιτική δουλειά μας, να βοηθάμε να πάνε ένα βήμα πιο πέρα την πείρα τους από την πάλη ακόμα και για το πιο απλό θέμα, να αμφισβητήσουν κυρίαρχα ιδεολογήματα, να βγάζουν πολιτικά-ιδεολογικά συμπεράσματα.

Αντίστοιχα, είχαμε καθοριστική συμβολή στην ανάπτυξη των αγώνων, και δίναμε σε μεγάλο βαθμό το στίγμα σε άλλα μέτωπα πάλης όπως για την ειρήνη, ενάντια στις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και την εμπλοκή της χώρας σε αυτές, για τα δημοκρατικά δικαιώματα και ελευθερίες. Πετύχαμε να κινητοποιήσουμε και να εκφράσουμε κάτω από τα πανό και με τα συνθήματα μας πλατιές μάζες σε κρίσιμες στιγμές (ενδεικτικά: πόλεμος στη Γιουγκοσλαβία, Αφγανιστάν, Ιράκ, “τρομοκρατία” κλπ), να δίνουμε τον τόνο συνολικά στο κίνημα.

Παράλληλα, ως Κόμμα και ΚΝΕ υπερασπίζαμε, προβάλλαμε, προπαγανδίζαμε και ζυμώναμε, όλα τα χρόνια, με κάθε τρόπο, συνεχώς και παντού το σύνολο της πολιτικής μας, τους δύο δρόμους ανάπτυξης, την πρόταση διεξόδου, τη δυνατότητα-αναγκαιότητα και προοπτική του Αντιμονοπωλιακού, Αντιμπεριαλιστικού, Δημοκρατικού Μετώπου, της Λαϊκής Εξουσίας-Οικονομίας, του Σοσιαλισμού.

Αυτή η εμπειρία δεν μπορεί ούτε να ξεχνιέται, ούτε να υποβαθμίζεται.

Το ΠΑΜΕ πριν 12 περίπου χρόνια ιδρύθηκε υποτίθεται με σκοπό να πάει την προσπάθεια αυτή στον εργατικό κίνημα ένα βήμα παραπέρα. Με βάση τη σχετική Κομματική Συνδιάσκεψη του 2002 «είναι μια ιδιότυπη μορφή συσπείρωσης, ανώτερη μορφή συντονισμού». Άσχετα με το αν η ίδρυση του ήταν μονόδρομος ή όχι, θα περίμενε κανείς ότι, αφού ιδρύθηκε με τον παραπάνω σκοπό, αυτονόητα θα έπρεπε τουλάχιστον:

α) να συντονίσει πιο αποτελεσματικά όποιο συνδικαλιστικό φορέα ελέγχουμε ή επηρεάζουμε σοβαρά, σταθερά να προσπαθεί να συσπειρώσει φορείς στους όποιους είμαστε αδύναμοι αλλά που έστω και συγκυριακά υπάρχουν διαθέσεις

β) να επιδιώξει να καλύψει με νέα σωματεία χώρους όπου υπάρχουν πραγματικά κενά στη συνδικαλιστική οργάνωση (πχ άνεργοι, “ευέλικτοι”, συμβασιούχοι, νέοι κλάδοι)

γ) να συμβάλει με τη γενική δράση του ώστε να υποστηρίζεται η παρέμβαση των ριζοσπαστικών, συνεπών δυνάμεων (κομμουνιστές, ΕΣΑΚ κλπ) σε χώρους όπου κυριαρχούν οι συμβιβασμένες δυνάμεις ώστε να απαγκιστρώνονται οι εργαζόμενοι και να ανατρέπεται ο αρνητικός συσχετισμός.

Με βάση όλα αυτά, γίνεται σαφές ότι το ΠΑΜΕ δεν μπορεί να είναι κομματικό παράρτημα. Από τη φύση του, πέρα από την ενότητα και την κοινή δράση, με βάση το ιδρυτικό («προγραμματικό» ας πούμε) πλαίσιο του, ενέχει και τη διαπάλη των κομμουνιστών αλλά και πλατύτερα όσων σταθερά συσπειρώνονταν στην ΕΣΑΚ με άλλες δυνάμεις που συμμετέχουν:

α) είτε εργαζόμενοι σε ατομικό επίπεδο: προφανώς πρώτα και κύρια οπαδοί και συμπαθούντες του Κόμματος, εργαζόμενοι ανένταχτοι ή ψηφοφόροι/οπαδοί/μέλη άλλων κομμάτων, συνδικαλιστές-μετατοπίσεις από άλλες παρατάξεις οι οποίες συνολικά και επίσημα δε στηρίζουν το ΠΑΜΕ ή και συγκροτημένα οπαδοί άλλων χώρων (όπως στην αρχή ΔΗΚΚΙ, Κομ. Ανανέωση κλπ).

β) σε επίπεδο συνδ. οργανώσεων σωματεία όπου έχουμε ή δεν έχουμε αυτοδυναμία, όπου έχουμε ή δεν έχουμε ισχυρή παρέμβαση αλλά συσπειρώνονται έστω ευκαιριακά στο ΠΑΜΕ

Προκύπτουν επομένως πολλά ερωτήματα:


Πώς αλληλεπιδρούμε εμείς, τα μέλη του ΚΚΕ με όλους αυτούς?

Πώς εκφράζονται όλοι αυτοί?

Πώς διαμορφώνεται ο συσχετισμός?

Πώς όλοι μαζί αποφασίζουμε?

Πώς οργανώνεται πρωτόβουλα και συλλογικά η δράση σε όλα τα επίπεδα?

Το ΠΑΜΕ μετά από 12 χρόνια δεν έχει καμία ζωντανή λειτουργία και μάλιστα όχι μόνο για τις πλατύτερες μάζες στις οποίες υποτίθεται ότι απευθύνεται αλλά ούτε καν για την κομματική βάση. Μερικούς μήνες πριν στείλω την επιστολή (το χειμώνα 2009-2010) έγιναν «συνδιασκέψεις του ΠΑΜΕ» σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και αλλού για τις οποίες (τουλάχιστον εγώ και η τότε ΚΟΒ μου) μάθαμε εκ των υστέρων από το «Ριζοσπάστη» και τον 902. Και απ’ ότι αποδείχτηκε δεν ήμασταν εμείς η εξαίρεση αφού όταν ρώτησα σχετικά την καθοδήγηση σε συνεργασία μου είπαν: «δεν ξέρουμε αν και σε ποιους κλάδους έγιναν διαδικασίες στη βάση…» (πάντως γενικά) «…το Κόμμα διατάσει τα στελέχη του και οι συνδιασκέψεις του ΠΑΜΕ επικυρώνουν δια βοής» (!!!).

Ποιος όρισε τους αντιπροσώπους σε αυτές τις συνδιασκέψεις?

Σε ποιον δίνουν λόγο?


Αυτό το σχήμα αποδεικνύεται, τελικά, σοβαρά προβληματικό. Ακόμα και με την πρώτη ματιά φαίνεται ότι προϋποθέτει είτε επιβολή της κομματικής γραμμής και άρα τελικά αποκλεισμό όποιου δεν είναι ΚΚΕ, είτε “κομπρεμί” σε επίπεδο κορυφών με άλλες ομάδες δηλαδή και πάλι αποκλεισμό του απλού εργαζομένου.

Το βασικότερο όμως είναι ότι δεν προηγείται, ούτε ενθαρρύνεται η “από τα κάτω” συσπείρωση, συζήτηση, προβληματισμός, συλλογική λειτουργία. Δεν υπάρχει χώρος, δομή, διαδικασία –τελικά επειδή προφανώς δεν υπάρχει πρόθεση– για συσπείρωση και ενεργητική, πρωτόβουλη δραστηριοποίηση, όχι μόνο πλατύτερων δυνάμεων αλλά ούτε καν των Κομματικών Μελών.

Καταλήγει τελικά σε τραγελαφικές καταστάσεις όπου το ΠΑΜΕ που υποτίθεται ότι συσπειρώνει, συντονίζει και εκφράζει δυνάμεις πολύ πλατύτερες από την ΕΣΑΚ (ακόμα και σωματεία-ομοσπονδίες όπου συμμετέχουν ως μειοψηφία άλλες δυνάμεις) να καλεί στις εκλογικές αναμετρήσεις να υπερψηφιστεί το ψηφοδέλτιο της ΕΣΑΚ (!!!).

Στην τότε συνεργασία μου (που προανέφερα) με το Γραφείο της ΚΟΒ και το Αχτιδικό Γραφείο όπου ανάμεσα στα άλλα ρωτούσα αν είναι το σωματείο του χώρου (ΣΜΤ) κλαδικό ή ομοιοεπαγγελματικό, τοπικό ή πανελλαδικό, ποια είναι η απαρτία και γιατί αποδεχόμαστε να παραβιάζεται, αν το ΔΣ μπορεί να αποφασίσει για απεργία ή χρειάζεται απόφαση ΓΣ, γιατί δε μαζεύεται ποτέ να συζητήσει η ΕΣΑΚ, το ΠΑΜΕ ή έστω οποιαδήποτε συσπείρωση μας στο χώρο, μου απάντησαν «τι ασχολείσαι με τα τυπικά;» και «μη σε απασχολεί το Σωματείο, μην κολλάς στο Σωματείο, άλλωστε εμείς δε συσπειρώνουμε στο σωματείο, στο ΠΑΜΕ συσπειρώνουμε με την πολιτική μας». Αυτά είναι πράγματα απαράδεκτα. Και στα περισσότερα σωματεία που ελέγχει το ΠΑΜΕ με βάση τις κατά καιρούς ενημερώσεις τα πράγματα δεν είναι καλύτερα.

Βεβαίως το παραπάνω σχήμα είναι αρκετά βολικό για του ιθύνοντες προκειμένου να διαχειρίζονται και να ωραιοποιούν την κατάσταση: Αποφασίζει η Κομματική καθοδήγηση, επικυρώνει “από τα πάνω” η Εκτελεστική Γραμματεία (ΕΓ) του ΠΑΜΕ και τα σκυλιά δεμένα. Έφτασε η κατάσταση (το 2010) να καλεί το ΠΑΜΕ σε απεργία όχι μόνο χωρίς αποφάσεις σωματείων αλλά και χωρίς να μπει στον κόπο να απευθυνθεί, να πείσει και να οργανώσει τις μάζες. Απλώς τις καλεί (τις μάζες) από τον 902, το Ριζοσπάστη και το site του και ανάλογα με την αντίδραση τους τις χαιρετίζει ή (τις περισσότερες μάζες) τις καταγγέλλει ως απεργοσπάστες και «αντικειμενικά συμμάχους της αστικής τάξης».

Χαρακτηριστικό παράδειγμα: σε μέρες του υποτιθέμενου «ξεσηκωμού» και «κλιμάκωσης» (που κατά το ΚΚΕ ακόμα κλιμακώνεται), η οργάνωση της δράσης για την κινητοποίηση του ΠΑΜΕ έμπαινε στην ΚΟΒ μου και μάλιστα σε γραπτή εισήγηση τεσσάρων (4) σελίδων (γιατί προφορικά ήταν ήδη συνηθισμένο να μπαίνει έτσι) σε ένα “bullet”, στο τέλος με την εξής διατύπωση: «να φέρουμε τους οπαδούς μας στην εκδήλωση για το Μπελογιάννη και στο συλλαλητήριο του ΠΑΜΕ». Αυτή είναι λοιπόν η φιλοδοξία στον «εργατικό ξεσηκωμό», να φέρουμε τους οπαδούς.

Η Πανελλαδική Συνδιάσκεψη (Μάρτης 2010) «για την εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό της κίνημα» σε όλα αυτά δεν έδωσε λύσεις αντίθετα σε πολλά θέματα κατοχύρωσε παρεκκλίσεις. Καθόλου τυχαίος δεν είναι και ο τρόπος με τον οποίο έγινε η συνδιάσκεψη. Δηλαδή:

«με τη διαδικασία του κατεπείγοντος»,
χωρίς προσωπικό αντίτυπο της εισήγησης για κάθε Κομματικό Μέλος (έστω περιφρουρημένο) κάτι που δε βοηθά ούτε τη μελέτη, ούτε τη συζήτηση,
χωρίς να δημοσιευτεί κείμενο θέσεων,
χωρίς να γίνει δημόσιος διάλογος.
και –τελευταίο αλλά σημαντικό– με βάση την επίσημη ενημέρωση χωρίς να συζητήσουν και να τοποθετηθούν όλες οι ΚΟΒ του ΚΚΕ παρά μόνο οι εργατικές-κλαδικές.
Λες και οι κομμουνιστές οι οποίοι βρίσκονται στις εδαφικές ΚΟΒ (που επιπλέον έτσι και αλλιώς πολύ μεγάλο κομμάτι τους είναι εργάτες) είναι β’ κατηγορίας και δεν έχουν λόγο για το κεντρικότατο ζήτημα της δουλειάς του Κόμματος στην εργατική τάξη και το συνδικαλιστικό της κίνημα.

Θα πει κανείς ότι το Καταστατικό δεν επιβάλει ρητά δημοσίευση Θέσεων και Δημόσιο Διάλογο για τις Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις, αλλά από την άλλη ούτε για το Συνέδριο επιβάλει ρητά κάτι τέτοιο, όμως ξέρουμε ότι όχι μόνο στα Συνέδρια αλλά και σε άλλες Πανελλαδικές Συνδιασκέψεις (πχ για το Σοσιαλισμό το ’95, για τη νεολαία το 2005) δημοσιεύτηκαν Θέσεις, έγινε Δημόσιος Διάλογος και με βάση αυτά διαμορφώθηκε η εισήγηση της ΚΕ προς τη Συνδιάσκεψη.

Τι είχε να φοβηθεί το Κόμμα από μια τέτοια διαδικασία ;

Δεν θα ήταν πιο πλούσια ;

Μήπως περιείχε η εισήγηση κάποιες πολύ ευαίσθητες εσωκομματικές πληροφορίες ;

Και αν τελικά περιείχε δε μπορούσαν, όπως άλλες φορές, αυτές και μόνο να δοθούν σε ένα εσωκομματικό παράρτημα και όλα τα πολιτικά ζητήματα να εκτεθούν πλατιά και δημόσια στην εργατική τάξη ;

Το ότι η Απόφαση που δημοσιεύτηκε δεν ήταν ολόκληρη αλλά υπήρχαν και κάποια απόρρητα κομμάτια «που μπορεί να τα ζητήσει και να τα διαβάσει κανείς όποτε θέλει» το μάθαμε πάνω από ένα (1) μήνα μετά τη δημοσίευση της Απόφασης, ενώ είχαν προηγηθεί συνεδριάσεις της ΚΟΒ (εν μέσω «εργατικού ξεσηκωμού») όπου ήδη κάποιοι είχαμε ακούσει “τα σκολιανά μας” γιατί «δεν είχαμε αφομοιώσει την απόφαση» ενώ δεν είχε γίνει (ούτε τελικά έγινε) κάποια ανάλυση-συζήτηση της.

Θεωρώ ότι τα παραπάνω δεν ήταν τυχαία και είχαν να κάνουν με το φόβο αντιδράσεων από σημαντικό μέρος του κομματικού δυναμικού.

Όπως είχα πει τότε και στην ΚΟΒ μου τα κείμενα τις Συνδιάσκεψης χαρακτηρίζονταν σε πολλά σημεία από ασάφεια και περιλάμβαναν διάφορες εκδοχές, έτσι που να ερμηνεύονται όπως βόλευε κατά περίπτωση. Αντί να αναδείξει τα προβλήματα και τις παρεκκλίσεις τα συγκάλυψε και ήρθε εν ολίγοις να μας πει (ή καλύτερα η εισήγηση να υπονοήσει-υποβάλει και η απόφαση να επιβάλει) ότι:

από παλιά (έτσι γενικά και αόριστα) υπάρχει στις γραμμές μας μια κακή παράδοση οικονομισμού με την οποία πρέπει να ξεμπερδεύουμε,
ότι τα συνδικάτα (ας είναι και σφραγίδες) πρέπει να έχουν οπωσδήποτε και εξαρχής πλαίσιο πάλης το σοσιαλισμό άσχετα αν το αποδέχεται ο κόσμος και άσχετα αν προσπαθούμε να τον πείσουμε
ότι το βάρος της δουλειάς μας πρέπει να πέσει στην ιδεολογική διαφώτιση ως προϋπόθεση για τη δράση στη λογική, δηλαδή: πρώτα θα τους πείσουμε για το σοσιαλισμό και μετά θα κατεβούν στην απεργία.

Πράγματα που είναι ενσωματωμένα στην εμπειρία και πρακτική του Κόμματος και του Κομμουνιστικού Κινήματος εδώ και δεκαετίες, πράγματα διατυπωμένα, τεκμηριωμένα, δοκιμασμένη από την εποχή της Κομμουνιστικής Διεθνούς ή και του Λένιν εδώ και 100 χρόνια, “επαναδιατυπώνονται” (πχ το τι είναι ταξική πάλη, ότι συνίσταται από την οικονομική, πολιτική, ιδεολογική και τι στραβό συμβαίνει όταν κάποιος ξεχνά ή αντίστροφα κάνει φετίχ κάποιο από τα τρία).

Και εδώ δεν υπάρχει κανένα δογματισμός – κάθε άλλο. Αν κάποιος νομίζει ότι βασικά χαρακτηριστικά του ΚΚ πρέπει να αλλάξουν ή ότι μπορεί να τα διατυπώσει καλύτερα οφείλει: α) να το πει ξεκάθαρα β) αν μπορεί να το τεκμηριώσει. ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ όμως να πάει να το επιβάλλει “στα μουλωχτά”.

Σε πολλά σημεία των κειμένων (εισήγηση και απόφαση) αναφερόταν, συνήθως γενικά και αόριστα, ότι υπάρχουν πρακτικές και αντιλήψεις που είναι λανθασμένες με αποτέλεσμα να καλλιεργείται η εντύπωση ότι επί δεκαετίες ήμασταν και “ολίγον οπορτουνιστές”. Σε καμία περίπτωση δεν λέω πώς ότι έχουμε πει και κάνει κατά καιρούς είναι σωστό, αλλά η γενικότητα, η ασάφεια και η αλαζονεία στην παραπάνω εκτίμηση ανοίγει το δρόμο ώστε εκ των υστέρων να εκκαθαριστούν και να ανανεωθούν εν λευκώ και συλλήβδειν πρακτικά τα πάντα: στελέχη, θέσεις και λοιπά «βαρίδια».

Μια ακραία και εκχυδαϊσμένη εκδοχή των παραπάνω απόψεων πριν καν ακόμα εγκριθούν από τη Συνδιάσκεψη εξέφραζε το μέλος της ΚΕ, Μάκης Παπαδόπουλος τόσο στην ΚΟΒ όσο και δημόσια (πχ στη Γ. Συνέλευση του Σωματείου Μισθωτών Τεχνικών 5/2/10 όπου είπε ανάμεσα στα άλλα):

«Το πόσοι θα βγούμε εξόρμηση και το σε πόσους θα απευθυνθούμε είναι πρόβλημα τεχνικό, οργανωτίστικο, το πρόβλημα του σωματείου και του κινήματος δεν είναι οργανωτικό.

Δηλαδή αν πάμε σε περισσότερους εργαζόμενους θα έχουμε καμιά φοβερή ανάπτυξη του κινήματος;

Για να απεργήσει ο εργαζόμενος δε φτάνει να τον βρούμε, αυτό είναι το λιγότερο, φταίει η εργοδοτική τρομοκρατία και η κυβερνητική προπαγάνδα.

Τα προβλήματα δεν απαντιούνται με μεγαλύτερη δραστηριότητα, το θέμα είναι η γραμμή

Αυτή η αντίληψη είναι βαθειά λαθεμένη. Και η γραμμή και η επαφή με τον εργαζόμενο και η δράση μαζί του (έστω και για το πιο απλό) κάθε μια από μόνη της είναι αναγκαία αλλά όχι ικανή συνθήκη για την ανάπτυξη της πάλης και της συνείδησης στην προοπτική που επιδιώκουμε.

Γραμμή και Πρόγραμμα το Κόμμα έχει εδώ και χρόνια άμα όμως μένουν κλεισμένα στο συρτάρι, άμα δεν γίνουν υλική δύναμη κατακτώντας τις μάζες δε πρόκειται να ανησυχήσουν κανέναν. Και προφανώς δε θα σπάσουν ούτε «την εργοδοτική τρομοκρατία και την κυβερνητική προπαγάνδα» με κάποιο μαγικό-μεταφυσικό τρόπο

Υποχώρηση στη δράση μελών-οργανώσεων και Ακτιβισμός


Με ευθύνη των ιθυνόντων του ΚΚΕ και της εκτροπής στον τρόπο λειτουργίας και δράσης του, υπάρχει τα τελευταία χρόνια υποχώρηση στη δράση του Κόμματος συνολικά (ως επαναστατικού κόμματος νέου τύπου) αλλά και του μέσου Κομματικού Μέλους. Αυτό είναι εμφανές στην πορεία των συσχετισμών και της συμμετοχής στο μαζικό-συνδικαλιστικό κίνημα, στη συμμετοχή σε κινητοποιήσεις-εκδηλώσεις, στη δραστηριότητα ΚΟΒ-ΟΒ, στην επαφή και κινητοποίηση οπαδών και ακόμα περισσότερο πλατύτερων μαζών, στην ανάπτυξη, στη διακίνηση του «Ριζοσπάστη» κλπ. Υπάρχει διεκπεραίωση καθηκόντων εξαντλώντας τους συνεπείς, γενικά ανοχή στους πιο χαλαρούς και κυνήγι σε όποιον έχει ενστάσεις και διαφωνίες ακόμα και αν είναι συνεπής.

Είναι αλήθεια ότι από κάποια στιγμή και μετά, κατά διαστήματα λέγονται μεγάλα λόγια σε συγκεντρώσεις και από τα κομματικά ΜΜΕ για «επιμονή στο χώρο δουλειάς» και «το ρόλο του κομμουνιστή ως οργανωτή» αλλά τελικά είναι απλά λόγια.

Στη συμβολή μου στο Δημόσιο Διάλογο για το 18ο Συνέδριο το Δεκέμβρη του 2008 εξέφραζα μια ανησυχία ότι η υιοθέτηση ενός στυλ δουλειάς με επίκεντρο καμπανιακές-ακτιβιστικές ενέργειες υποκαθιστά τη δράση όχι μόνο πλατύτερου κόσμου, συσπειρώσεων και μαζικών φορέων αλλά ακόμα και των κομματικών μελών και οργανώσεων. Όταν έγραψα το παρόν (Μάης 2010) δεν ήταν πια απλώς ανησυχία αλλά βεβαιότητα, που τεκμηριώνεται και με τα παραπάνω. Η υποχώρηση στη συνολική δράση επιχειρούνταν να συγκαλυφθεί (πέρα από την ωραιοποίηση-παραπληροφόρηση και) με Ακτιβισμούς, που είχαν ήδη γίνει κύρια μορφή εμφάνισης και που υλοποιούνται πχ στο λεκανοπέδιο από 200-300, το πολύ, ανθρώπους που ήταν:

α) επαγγελματικά στελέχη

β) συνδικαλιστές αποσπασμένοι από την παραγωγή

γ) ένας μικρός σκληρός πυρήνας φοιτητών (από όσους παραμένουν δραστήριοι από το συνολικό αριθμό που φθίνει τραγικά) οι οποίοι έχουν ακούσια μετατραπεί σε μόνιμους κομπάρσους, σε ρόλο εργάτη.


Ο ακτιβισμός ομολογούνταν απροκάλυπτα. Δήλωνε στα ΜΜΕ μέλος της ΚΕ του ΚΚΕ και της Εκτελεστική Γραμματείας (ΕΓ) του ΠΑΜΕ σε μια κατάληψη του Υπουργείου Εργασίας: «λες και πρέπει να ξέρει ο κοσμάκης τι είναι τα spread», «κάνουμε αυτή την κινητοποίηση για να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη», προσέξτε νόημα και ορολογία («ο κοσμάκης» που δε χρειάζεται να ξέρει, «να ευαισθητοποιήσουμε την κοινή γνώμη»). Και «μας φοβούνται», «το μήνυμα έφτασε στους αποδέκτες του» (δηλώσεις εκπροσώπου επιτροπής ανέργων ΠΑΜΕ) όπου το μήνυμα ήταν τα 100-150 άτομα που συγκεντρώθηκαν έξω από την κατάληψη του υπουργείου εργασίας.

Μέσα στο 2010 στα πλαίσια και των απεργιών, κάπως περισσότερες κομματικές δυνάμεις (σε καμιά περίπτωση το σύνολο ή έστω η πλειοψηφία) πήγαιναν μια στο τόσο σε κάποια περιφρούρηση της απεργίας αλλά για το τι κάνει ο καθένας στο χώρο εργασίας του, πώς κινητοποιεί-συσπειρώνει πλατύτερα εργαζόμενους κανείς δεν ασχολείται.

Η υποχώρηση αυτή γίνεται προσπάθεια να συγκαλυφθεί και με την επίκληση κάποιων ασαφών και απροσδιόριστων «ποιοτικών» (υποτίθεται) κριτηρίων και δεικτών ενάντια στην «πεζή αριθμητική» και μάλιστα στο όνομα της διαλεκτικής. Όσο όμως αντιδιαλεκτικό είναι να θεοποιείται η ποσότητα άλλο τόσο είναι και να αγνοείται. (βλέπε και παρακάτω για τη λειτουργία)

Βασική μέθοδος επικοινωνίας με τις μάζες έχει καταλήξει να είναι η κάθε 3-4 μέρες συνέντευξη τύπου της ΓΓ της ΚΕ επί παντός επιστητού.

Ενώ γενικά κατέληξαν (μέχρι την εξαφάνιση τους η ΕΣΑΚ, η ΠΚΣ και πλέον μόνο) οι ΠΑΜΕ, ΜΑΣ, ΟΓΕ, ΠΑΣΕΒΕ, ΠΑΣΥ να ασχολούνται με τη λαϊκή εξουσία και το σοσιαλισμό, ενώ το ΚΚΕ και η ΚΝΕ να κάνουν αραιά και που καμιά συναυλία, καμιά πικετοφορία για να ενημερώσουν για την απεργία, αποκλεισμούς στα διόδια και έκτακτες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις για τα μάτια του κόσμου.

Το τελευταίο διάστημα βέβαια ακόμα και οι ακτιβισμοί έχουν περιοριστεί σημαντικά.


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΕΠΙΑΣΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ Empty Απ: ΕΠΙΑΣΕ Ο ΠΟΝΟΣ ΤΟ ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΝΕΟ ΤΣΕΚΟΥΡΙ ΣΤΙΣ ΑΜΟΙΒΕΣ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Σαβ Φεβ 25, 2012 8:09 am

Τη δραματική αυτή κατάσταση με το ΠΑΜΕ την πληρώνουμε φριχτά και σε τοπικό επίπεδο, στη Θεσπρωτία. Στις πρόσφατες εκλογές του Συλλόγου μας, τον περασμένο Ιούνιο, πρώτη δύναμη ήρθε το ψηφοδέλτιο που στήριζε το ΠΑΜΕ. Με τρεις έδρες στο Σύλλογο Εκπαιδευτικών ΠΕ Θεσπρωτίας το ΠΑΜΕ αντί να ξεσηκώνει τον κόσμο μπρος στην πρωτοφανή επίθεση που δέχεται από το μαύρο μέτωπο ενδιαφέρεται για ένα και μόνο: Να γίνουν εκλογές τώρα και να αυξήσει τη δύναμή του το ΚΚΕ! Και ως δια μαγείας αν συμβεί κάτι τέτοιο, θα λυθούν και τα προβλήματά μας!!!

Αμέτρητες φορές παρακαλέσαμε τον πρόεδρο του συλλόγου και μέλος της τοπικής γραμματείας του ΠΑΜΕ, Δ. Χριστοφίδη, να οργανώσει ο Σύλλογος συγκέντρωση διαμαρτυρίας για όσα μας συμβαίνουν. Δεν οργάνωσε ούτε μία για δείγμα!!!!!!!!

Μάλιστα σε κάποια έκτακτη συνέλευση που πιέζαμε για συγκέντρωση, ο κ. Χριστοφίδης δε δίστασε να μας πει ότι όποιος θέλει να πάει σε συγκέντρωση μπορεί να πάει στη συγκέντρωση του ΠΑΜΕ!!!

Ακόμη κι εγώ, που ένα χρόνο πριν συνεργαζόμουν συνδικαλιστικά με το ΠΑΜΕ, ενοχλήθηκα βαθύτατα. Γιατί είναι άλλο πράγμα να συνεργάζομαι επειδή το θέλω με το ΠΑΜΕ και άλλο να σε υποχρεώνουν με το έτσι θέλω.

Έγιναν και όσα έγιναν στη συνέχεια με τους ροπαλοφόρους του ΠΑΜΕ, τόσο στην Αθήνα όσο και στη μικρή μας Ηγουμενίτσα, κι έφτασα πλέον στην οριστική απόφαση μετά από δεκαετίες προβληματισμών πως στις επόμενες εκλογές το κόμμα που σίγουρα δεν πρόκειται να ψηφίσω είναι το ΚΚΕ. Τελεία και παύλα. Νισάφι πια με τις φαντασιώσεις μου πως αυτό το κόμμα νοιάζεται για τον εργαζόμενο. Νισάφι και με τις ερινύες που κάθε φορά με κύκλωναν αφού είχα ρίξει το κουκί στην κάλπη. Γιατί ενώ τα έβλεπα τα στραβά, κάθε φορά που κλεινόμουν στο παραβάν με έπιαναν διάφορα σύνδρομα και τελικά ψήφιζα ΚΚΕ. Τέλος. Αυτό δεν πρόκειται να ξανασυμβεί. Είναι τέτοιος ο θυμός μου και η οργή μου για τη στάση τους σε όσα δεινά μας βρήκαν. Δεν είναι αυτό το κόμμα που κάποτε αγάπησα και πίστεψα.

Τι θα ψηφίσω; Ε, κάτι θα βρω να ψηφίσω από τον ευρύτερο χώρο της αριστεράς. Όποιον πιστέψω ότι αποτελεί την καλύτερη επιλογή. Και ξέροντας από τώρα πως θα είναι στη λογική του μη χείρον.

Ξέροντας επίσης ότι καλύτερα να μου κοπεί το χέρι παρά να ψηφίσω κόμματα ή ανθρώπους που είπαν ναι στο μνημόνιο.

Και ξέροντας δυστυχώς πως είμαστε πολλοί στην κατάσταση αυτή. Που αναζητούμε μα δεν έχουμε αξιόπιστη πολιτική λύση να εμπιστευτούμε και να υποστηρίξουμε. Το δυστυχώς αφορά πως τη γνώση αυτή την έχουν και οι εχθροί μας και φυσικά γίνονται ακόμη πιο αδίστακτοι και ξεσαλώνουν ακόμη περισσότερο...


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης