ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 4:46 am

Όλα τα σχολεία που φοίτησα έκλεισαν. Ή άλλαξαν χρήση...

Δεν κάνω πλάκα ούτε και υπερβάλλω. Όλα!!!

Η μέρα η σημερινή* με έφερε στο πρώτο μου σχολειό. Στο νηπιαγωγείο του Σμέρτου Φιλιατών.


ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B014

Η εγκατάλειψη σε όλο της το μεγαλείο. Αχ, καημένο μου σχολειό...

_________________________________
* Αναδημοσίευση άρθρου με ημερομηνία αρχικής ανάρτησης 30/11/2010


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΜΑΡΙΟΡΗ στις Τετ Ιουλ 27, 2016 5:32 am, 2 φορές συνολικά

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 4:47 am

Φτάσαμε στο Σμέρτο κάποια μέρα χειμωνιάτικη. Του '65. Με τη μάνα μου.

Στο Σμέρτο της έλαχε να πρωτοδιοριστεί νηπιαγωγός.

Κι εγώ νήπιο εκείνη τη χρονιά. Όσο δηλαδή απέμενε από τη σχολική χρονιά. Από Χριστούγεννα μέχρι Ιούνιο...

Και ήταν τότε το Σμέρτο σε κατάσταση πρωτόγονη. Ελάχιστες οι οικογένειες που μιλούσαν ελληνικά. Και μια ανάσα από τα σύνορα.

Οι περισσότεροι κάτοικοι Βλάχοι. Και βλάχικα μιλούσαν και τα παιδόπουλα που γέμισαν το νηπιαγωγείο της μάνας μου. Αναγκάστηκε να τα μάθει κι εκείνη. Τα βασικά τουλάχιστον. Να συνεννοείται με τους μαθητές της.

Εγώ; Εγώ όχι. Ήμουν πάντα ανεπίδεκτη μαθήσεως στις ... ξένες γλώσσες.

Εκεί όμως, στο Σμέρτο, κόντεψα να ξεχάσω και τα ελληνικά. Ακόμη έχει να γελάει η μάνα μου με τους ... Τούκους! Δηλαδή τους Τούρκους που έπρεπε να δηλώσω ότι τους σκοτώνω στο σκετσάκι της 25ης:

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Toykoys

Και θα σκοτώνω Τούκους!


Κι άσε τη μάνα μου να γελάει. Γιατί δεν είναι πράγματα αυτά να βάζουν ένα παιδάκι 5 χρονών να λέει πως θα σκοτώσει. Τουλάχιστον το λάθος με γλίτωσε από μια ατάκα που θα με έκανε να αισθάνομαι σαν ... τουρκοφάγος!!!

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 4:58 am

Στο Σμέρτο έμεινα δυο χρόνια. Ή μάλλον ενάμιση χρόνο, αφού πήγαμε μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων.

Εκεί έβγαλα νηπιαγωγείο, εκεί και πρώτη δημοτικού. Από την πρώτη δε θυμάμαι τίποτε. Τόσο που να αμφιβάλω αν υπήρξα ποτέ πρωτάκι... Κι έχει το πράγμα εξήγηση αλλά τι να λέμε τώρα. Μου φτάνει για τη σημερινή μέρα η άθλια εικόνα που αντίκρισα και το ρημάδι - νηπιαγωγείο.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B019

Στο πίσω μέρος, βλέπε τελευταίο παράθυρο, ήταν η οικία δασκάλου!!! Τρομάρα μας...

Εκεί μείναμε με τη μάνα μου. Οι δυο μας. Σε μία καμαρούλα τόση δα, ένα διαδρομάκι με ένα νεροχύτη και ένα αστείο wc... Τουλάχιστον είχε και wc. Δεν αναγκαζόμασταν να τρέχουμε στα χορτάρια...

Θέρμανση; άλλο αστείο. Ποια θέρμανση; Κάποια σόμπα συμμάζεψε η μάνα μου για να μην ψοφήσουμε από το κρύο.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B029

Η είσοδος της οικίας του δασκάλου! Που τη γκρινιάζω τώρα μα για την εποχή της ήταν σπουδαία και πολύτιμη. Πού  να δεις δηλαδή πού μέναμε παλιότερα, στα άλλα κουτσουχώρια που υπηρετούσε ο πατέρας...




Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΜΑΡΙΟΡΗ στις Τετ Ιουλ 27, 2016 6:07 am, 1 φορά

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 5:00 am

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B020

Καθόμουν και κοίταζα αυτή την είσοδο. Έζησα κάποτε εδώ. Σαν ψέμα φαίνεται. Πόσα χρόνια πάνε; 45!!! Αν είναι δυνατόν... Νερό είναι επιτέλους αυτά τα χρόνια;


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΜΑΡΙΟΡΗ στις Τετ Ιουλ 27, 2016 6:08 am, 1 φορά

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 5:02 am

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B024

Ο πίσω τοίχος του σχολείου.

Τι ενδιαφέρον μπορεί να έχει ο πίσω τοίχος του σχολείου;

Και μάλιστα αυτού του σχολείου. Του εγκαταλειμμένου νηπιαγωγείου Σμέρτου Φιλιατών...

Για σένα καμία. Για μένα; Αχ........

Τι ξύλο έχω φάει για τον τοίχο αυτό. Διότι βαλθήκαμε με τους κολλητούς μου να τον κάνουμε τρυπητό. Και ούτε που θυμάμαι πώς. Μα το σίγουρο είναι πως καταφέραμε και ανοίξαμε κάτι τρύπες νααααααα! Κι αντί να εκτιμηθεί η ικανότητά μας, και να ενθουσιαστούν οι  γονείς μας που νέος Λεσέψ τους έλαχε, μας τιμωρήσαν κι από πάνω με μπόλικες ξυλιές. Νομίζω ότι έφαγα τις περισσότερες. Γιατί η μάνα μου με βάραγε και ως μάνα και ως νηπιαγωγός. Ρεζίλι την έκανα τη γυναίκα. Το ίδιο το παιδί της να καταστρέφει δημόσια περιουσία!

Δε γνωρίζω όμως να τιμωρήθηκε κανείς που τώρα ολόκληρο το οίκημα του πάλαι ποτέ νηπιαγωγείου Σμέρτου έχει μετατραπεί σε ερείπιο...

Εκτός από μένα πάλι. Που βούρκωσα βλέποντας τα χάλια του παλιού μου σχολείου...


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΜΑΡΙΟΡΗ στις Τετ Ιουλ 27, 2016 6:10 am, 1 φορά

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 5:04 am

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B031

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B032

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B040


Ρημάδι και το εσωτερικό της οικίας Δασκάλου. Τι όρος κι αυτός. "Οικία Δασκάλου"! Μα έτσι τον έλεγαν το χώρο. Εγώ απλά τον ονομάζω έτσι όπως τον λέγανε τα κιτάπια.

Και το ανέκδοτο είναι πως φεύγοντας από τη συγκεκριμένη οικία Δασκάλου, σε οικία Δασκάλου μετακόμισα και πάλι και μάλιστα ολόιδια. Ούτε με καρμπόν να τις είχαν φτιάξει...

Βλέπετε και τα δύο διδακτήρια κατασκευάστηκαν από τον ίδιο φορέα και προφανώς δεν τον διέκρινε μεγάλη φαντασία τον αρμόδιο μηχανικό. Διέκρινε όμως το φορέα μια τεράστια ευαισθησία για την παιδεία και φρόντιζε να αποκτούν σχολεία τα παιδιά των ακριτικών περιοχών της πατρίδας.

Ίδρυμα Μελά. Μάλιστα. Αυτός ο φορέας έχτισε και το νηπιαγωγείο του Σμέρτου και το δημοτικό σχολείο (κατ' εξαίρεση) του χωριού μου. Η εξαίρεση αναφέρεται στον προορισμό του Ιδρύματος να χτίζει νηπιαγωγεία. Στο χωριό μας όμως μας χάρισε και δημοτικό!

Και μπορεί και αυτό να "έκλεισε", το είπα ήδη πως όλα τα σχολεία που φοίτησα ή έκλεισαν ή άλλαξαν χρήση, αλλά τουλάχιστον το κτίριο το διατηρούμε σε καλή κατάσταση και εκεί βρίσκει στέγη ακόμη σήμερα η νεολαία του χωριού.

Στο Σμέρτο γιατί τέτοια αδιαφορία προς τη δωρεά του Ιδρύματος Μελά;


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΜΑΡΙΟΡΗ στις Τετ Ιουλ 27, 2016 6:17 am, 1 φορά

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 5:06 am

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %25CE%25A3%25CE%259C%25CE%2595%25CE%25A1%25CE%25A4%25CE%259F%2B030

Το διαδρομάκι και πάλι της ... οικίας δασκάλου. Από άλλη οπτική γωνία. Ή μάλλον από άλλο σπασμένο παράθυρο του σημερινού κτιρίου...

Εκεί ήταν το κουζινάκι μας, εκεί η τραπεζαρία μας, εκεί και το σαλόνι μας.

Το άλλο δωμάτιο ήταν η κρεβατοκάμαρα. Της μαμάς και η δική μου. Μαζί. Κι όταν ερχόταν ο πατέρας επίσκεψη, εκεί κοιμόταν κι εκείνος. Αργότερα μάλιστα προστέθηκε και ο αδερφός. Ολόκληρη η οικογένεια σε ένα δωμάτιο. Τώρα έχουμε σκορπίσει ο καθένας σε διαφορετικό σπίτι... Και περιμένουμε τις διακοπές για να βρεθούμε έστω για λίγο όλοι μαζί ξανά. Και νιώθω μια απέραντη ευτυχία όταν όλη η οικογένεια καταφέρνουμε να κοιμηθούμε κάτω από την ίδια στέγη...


Έχει επεξεργασθεί από τον/την ΜΑΡΙΟΡΗ στις Τετ Ιουλ 27, 2016 6:19 am, 1 φορά

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 5:13 am

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %2525CE%2525A3%2525CE%25259C%2525CE%252595%2525CE%2525A1%2525CE%2525A4%2525CE%25259F%252520033

Αριστερά διακρίνεται η κρεβατοκάμαρα. Καλύτερα που δε φαίνεται ολόκληρη. Τι να θυμηθώ από το δωμάτιο αυτό;

Σίγουρα κανείς μας δε θέλει να θυμάται εκείνη τη μέρα που τούμπαρε η σόμπα πετρελαίου. Και η μάνα έλειπε.

Τι να δει σαν άνοιξε την πόρτα; Καπνούς και φλόγες. Και το αδερφάκι μου πίσω από τους καπνούς και τις φλόγες.

Τι κάνει μια μάνα σε τέτοια κατάσταση;

Η δική μου άρπαξε με γυμνά χέρια τη φλεγόμενη σόμπα και την πέταξε έξω.

Γλίτωσε το μωρό. Γλίτωσε και το διδακτήριο. Τα χέρια της, εννοείται, όχι...

Δεν ήταν το μόνο παράτολμο πράγμα που έκανε η μάνα μου στα χρόνια του Σμέρτου.

Με αποκορύφωμα την ανάληψη καθηκόντων μαίας για μια μικρή βλαχοπούλα που ούτε στο νοσοκομείο Φιλιατών δεν είχαν δεχτεί να την ξεγεννήσουν...

Δέχτηκε όμως η νηπιαγωγός!!! Γιατί το κορίτσι εκείνη ζήτησε και εκείνη παρακαλούσε να τη γλιτώσει.

Ναι. Μπορεί να φαίνεται τρελό και απίστευτο. Αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό.

Κι έπειτα διαμαρτυρόμαστε εμείς σήμερα για τις συνθήκες εργασίας. Δεν είναι αστείο;;;


___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 5:29 am

Κι εδώ σταματά η αναδημοσίευση από το Νοέμβρη. Η φετινή χρονιά, η πρώτη μετά 40 χρόνια στη Θεσπρωτία, ήταν πυκνή σε γεγονότα. Ώσπου να ολοκληρώσω ένα προσκύνημα ή και αφιέρωμα, ερχόταν άλλο... Έφτασε Ιούνιος, έκλεισε χρόνος, κι ακόμη ούτε τα μισά δεν είδα από όσα η ψυχή λαχταρούσε.

Συνεχίζω έστω και με τόσους μήνες καθυστέρηση το άρθρο για το παλιό σχολείο.

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ %2525CE%2525A3%2525CE%25259C%2525CE%252595%2525CE%2525A1%2525CE%2525A4%2525CE%25259F%252520019

Αριστερά από την οικία δασκάλου, τα τρία παράθυρα της αίθουσας του νηπιαγωγείου. Με δική του ξεχωριστή είσοδο και ένα δωματιάκι για γραφείο.

Στα χρόνια που μείναμε εκεί το γραφείο δε λειτούργησε. Στα λίγα τετραγωνικά του στεγάστηκε μια δασκάλα Γιαννιώτισσα που εργαζόταν στο δημοτικό του χωριού. Δύσκολα τα χρόνια τότε. Πολύ δύσκολα. Οι εκπαιδευτικοί πλην ελαχίστων εξαιρέσεων δε διέθεταν αυτοκίνητο. Με τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ ταξίδευαν.

Επιπλέον δεν υπήρχε η Εγνατία.

Τότε λοιπόν οι Γιαννιώτες εκπαιδευτικοί που εργάζονταν στη Θεσπρωτία αναγκάζονταν να κατοικούν εδώ. Κι όχι να πηγαινοέρχονται καθημερινά στα Γιάννενα όπως συμβαίνει σήμερα.

Για τον ίδιο λόγο μέναμε κι εμείς στο Σμέρτο. Αν και το χωριό της καταγωγής μας ήταν στη Θεσπρωτία. Ακόμη και το Σαββατοκύριακο ήταν δύσκολο να φτάσουμε στο χωριό μας. Και δεν έφτανε ένα λεωφορείο. Πρώτα έπρεπε να πας στο Φιλιάτι. Μετά να τύχεις λεωφορείο για Γιάννενα. Αλλιώς έπαιρνες όποιο λεωφορείο μπορούσες και κατέβαινες στη διασταύρωση της Βάρφανης (νυν Παραπόταμος). Εκεί περίμενες να έρθει το λεωφορείο της Ηγουμενίτσας για Γιάννενα...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty ΠΡΟΟΡΙΣΜΟΣ ΒΛΑΧΩΡΙ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 6:01 am

Για το ταξίδι που αναφέρθηκε πριν θα χρησιμοποιήσω ως παράθεση ένα παλιότερο και πάλι άρθρο. Γραμμένο τον Οκτώβρη του 2007. Τότε που σιγόβραζε ο καημός για την πατρίδα κι ούτε τολμούσα να ονειρευτώ πως θα καταφέρω να γυρίσω πίσω:

Προορισμός Βλαχώρι


Μας αποχαιρέτησε ο Νηρέας. Πάει, λέει, για το χωριό. Το χωριό μας. Το Πολύδροσο Θεσπρωτίας:

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 1

Που οι παλιοί το λέγανε Βλαχώρι. Κι ας μην είχε Βλάχους. Όχι πως θα είχαμε πρόβλημα αν είχε. Το λέμε, για να μην παρεξηγηθούμε. Κι ένας λόγος παραπάνω που έχουμε κάνει νύφη Βλάχα στην οικογένεια και είναι ένα κομμάτι μάλαμα. Αλλά το δικό μας χωριό, Βλάχους δεν είχε. Κι έτσι σκέφτηκαν κάποια στιγμή οι νεώτεροι και το βάφτισαν Πολύδροσο. Πικρή τιμωρία η ανακάλυψη χρόνια αργότερα πως "βλάχουρο" ονομάζεται η αυτοφυής φτέρη του τόπου...

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 2

* Ο Καλαμάς, που κάνει ό,τι μπορεί για να κρατά το χωριό Πολύδροσο όνομα και πράγμα και να δικαιολογεί το νέο όνομα.

Για εκεί λοιπόν, για το Βλαχώρι κίνησε ο Νηρέας. Και άναψε της ζήλιας μας τους μεγάλους προβολείς. Αλλά και των αναμνήσεων το φάρο...

Η ιστορία που ακολουθεί γράφτηκε λίγους μήνες πριν όταν με αιφνιδιαστική απόφαση των ΚΤΕΛ κόπηκαν τα έξι από τα οκτώ δρομολόγια λεωφορείων που ένωναν το χωριό με την Ηγουμενίτσα και τα Γιάννενα. Και καταδικάστηκαν οι μόνιμοι κάτοικοι σε απομόνωση και ο τόπος σε μαρασμό. Ένας τόπος παραμεθόριος, μια ανάσα από την Αλβανία. Φωνάξαμε, διαμαρτυρηθήκαμε, τέλος πάντων κερδίσαμε μια μικρή παραχώρηση για ένα δρομολόγιο ακόμα. Τι τα θες; Το πρόβλημα είναι τεράστιο για όσους ζουν εκεί και δεν έχουν γιωταχί. Ούτε οι γέροντες μπορούν νύχτα αξημέρωτη να βγουν στη στάση, δυο χιλιόμετρα περίπου μακριά από το χωριό, ούτε τα παιδιά να πάνε γυμνάσιο. Τυχεροί οι ταξιτζήδες της περιοχής... αν και δύσκολα τους βρίσκεις κι αυτούς, πού να προλάβουν τόσους νοματαίους;

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 3

* Λούτσα: Η είσοδος του χωριού τέτοια εποχή. Με την ομίχλη, την αντάρα όπως τη λέμε εμείς, να κάνει απόκοσμο το τοπίο. Άντε να είναι και ξημερώματα και να βγεις εδώ για να πάρει το λεωφορείο στις επτά παρά το πρωί. Γιατί άλλο δεν έχει πια παρά το απόγευμα...

Κι έγινε αφορμή ο ξεσηκωμός του χωριού και των χωριανών να γυρίσω πίσω το ρολόι του χρόνου και να βγει η μνήμη μαζί με το παράπονο:

"Ένας από τους χειρότερους εφιάλτες μου σαν παιδί ήταν η ανηφόρα του Θύμιου. Πόσες και πόσες φορές προσπαθούσα να ακολουθήσω με τα μικρά μου ποδαράκια τον πατέρα μου για να προλάβουμε το λεωφορείο. Η καρδιά μου χτυπούσε να βγει από το στήθος μου και η ανάσα μου κοβόταν. Έπρεπε να προλάβουμε το λεωφορείο. Το μοναδικό για ώρες... Έτρεχε εκείνος μπροστά να σταματήσει το λεωφορείο κι εγώ πίσω του. Για να σμίξει η οικογένεια. Να πάμε στη μάνα και στον αδερφό, στην άλλη άκρια της Θεσπρωτίας. Στο Σμέρτο Φιλιατών. Με τρεις συγκοινωνίες. Βλαχώρι Παραπόταμος (Βάρφανη) και μετά άλλο λεωφορείο για το Φιλιάτι και μετά άλλο για τη Σαγιάδα.

Τι χρόνια, τι καιροί. Μια μέρα στο δρόμο ήθελες για να φτάσεις στον προορισμό σου. Και μπόλικη υπομονή να περιμένεις στις ενδιάμεσες στάσεις το επόμενο λεωφορείο. Μέσα στο κρύο και την παγωνιά και μερικές φορές με τα ουράνια ορθάνοιχτα. Θυμάται άραγε ο αδερφός μου εκείνη τη σκηνή απείρου κάλλους, στη στάση του Παραπόταμου; Να βρέχει καρεκλοπόδαρα. Κι εμείς οι δύο ανεβασμένοι στο παγκάκι του μικρού στέγαστρου για να μη γίνουμε λούτσα. Ταξιδεύαμε με τη μάνα μας από Σμέρτο για Βλαχώρι.** Να δει κι ο πατέρας λίγο οικογένεια. Να φάει ένα πιάτο φαΐ της προκοπής. Και να δούμε κι εμείς τον πατέρα μας. Που παιδιά ακόμη δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε γιατί θα έπρεπε για το χατίρι κάποιων άλλων παιδιών, δάσκαλος γαρ, να τον στερούμαστε και να βιώνουμε μια ιδιότυπη ορφάνια. ***

Γι αυτό και παράπονο δεν έβγαινε από τα παιδικά μας χείλη όταν κινούσαμε ταξίδι για το Βλαχώρι. Με όλες τις ταλαιπωρίες αντέχαμε. Ξέραμε πως στην άκρη της διαδρομής θα χαιρόμασταν επιτέλους την οικογένεια ενωμένη κι αυτό κανένα παιδί στον κόσμο δεν το αλλάζει με τίποτε άλλο. Μα εκείνη τη μέρα τα είχε βάλει ο Θεός με το Θεό. Αστραπές και μπουμπουνητά που μας έκαναν να σφίγγουμε ο ένας τον άλλον. Κι η μάνα να σφίγγει εμάς και να προσπαθεί να βολέψει τις τσάντες με τα ψώνια. Πού πήγαινε η χριστιανή με τέτοιον καιρό; Με δυο παιδιά; Λέμε κι εμείς σήμερα για προβλήματα...

Τώρα που τα συλλογιέμαι, θα πρέπει να φοβόταν πολύ εκείνη τη μέρα. Κι ας προσπαθούσε να δώσει κουράγιο σ' εμάς. Μα πώς να προβλέψει την καταιγίδα; Ώρες νωρίτερα είχαμε ξεκινήσει από το Σμέρτο και ο καιρός δεν είχε δείξει ακόμη τα δόντια του. Και τα δύσκολα ήταν ακόμη μπροστά μας. Καλά να φτάσουμε στο χωριό. Μα πώς θα μας κατέβαζε από του Θύμιου μέχρι το σπίτι; Φορτωμένη ως τ' αφτιά, μες στον χαμό και μες στις λάσπες και τις κοτρώνες να γλιστράνε. Αχ, αυτήν την κατηφόρα πόσες φορές την πήγαμε κουτρουβάλα κι εκείνη κι εμείς. Καταλαβαίνω γιατί τώρα δε θέλει ούτε να τα συζητά όλα αυτά. Τι να θυμηθεί και να μην πονέσει;

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 4

* Δεν είναι χιόνι, δεν είναι άσπρη θάλασσα. Είναι η αντάρα που έχει σκεπάσει όλο το χωριό... Οι βουνοκορφές στο βάθος είναι τα σύνορα της Ελλάδας με την Αλβανία.

Δεν πρόκειται ποτέ να ξεχάσω όσο ζω εκείνη τη μέρα. Καταχνιά, να μη βλέπεις στο μισό μέτρο. Ούτε σε ταινία του Αγγελόπουλου****, αδερφέ, τέτοιο πούσι και τέτοια αντάρα. Ήσουν πολύ μικρός τότε. Τα θυμάσαι άραγε; Λένε πως οι πολύ τρυφερές μας μνήμες γράφουν ανεξίτηλα στις ψυχές μας και γίνονται ένα μ' αυτήν. Τόσο που δεν ξεχωρίζουμε τη μνήμη από τον εαυτό μας. Και γινόμαστε ένα με την ομίχλη και την καταιγίδα. Γινόμαστε ένα μαζί τους και μαθαίνουμε να τα αγαπάμε. Γιατί είναι δικά μας, μαζί τους μεγαλώσαμε. Ένα τοπίο στην ομίχλη η ζωή μας. Εκείνο το ταξίδι, Σμέρτο Βλαχώρι, Βλαχώρι Σμέρτο, μας σημάδεψε. Και το κάνουμε και το ξανακάνουμε, δεκαετίες τώρα. Γιατί το έχουμε εμπεδώσει, πως πρέπει πολύ να ταξιδέψεις, να πορευτείς με όλες τις αντιξοότητες, για να τύχεις και να χαρείς τη γαλήνη και τη θαλπωρή που περιμένει στο τέρμα. Για να φτάσεις στην Ιθάκη, στο λατρεμένο Βλαχώρι.

Πόσες μνήμες από τέτοιες διαδρομές; Και ίδιος πάντα ο προορισμός. Η γενέθλια γη. Με όποια αφετηρία... Με όποιο κόστος.

Ήμασταν παιδιά και γεράσαμε. Μα το ταξίδι μένει ίδιο και αναλλοίωτο. Ίδια και η συγκίνηση της άφιξης. Σαν φτάσεις στη Λούτσα και το δεις ήρεμο και γαλήνιο ν' απλώνεται στην πλαγιά, το "κρεμαστό τσαμπί" όπως το λέει η μάνα μου, όλα τα ξεχνάς. Και λες «ευχαριστώ, Θεέ μου, που μ' αξίωσες το χώμα του να πατήσω και πάλι, το αεράκι του ν' ανασάνω και τη ματιά μου να απλώσω στις βουνοκορφές του.»

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 5

* Χτισμένο μέσα στα βουνά. Που όταν η αντάρα δεν τα σκεπάζει, είναι μαγεία ατελείωτη.

Ναι, εμείς, με όλα τα προβλήματα, κι εκείνα που ο τόπος ορίζει, κι εκείνα που η ακηδία των ανθρώπων μας φορτώνει, πάντα θα παίρνουμε το δρόμο για τούτο το ταξίδι. Μα ο κόσμος άλλαξε. Οι εποχές προχώρησαν. Δε μας αξίζει άλλο πια τέτοια Οδύσσεια. Ως πότε το χωριό μας θα μένει στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού; Και μαζί όλη η περιοχή μας. Η πιο φτωχή γωνιά της Ευρώπης. Η Ήπειρος.

Ανάπτυξη, ανάπτυξη, ανάπτυξη. Και εκσυγχρονισμός. Και λιτότητα και σφίξτε το ζωνάρι για να έρθουν καλύτερες μέρες. Καλύτερες για ποιους; Ποιον προσπαθούν να κοροϊδέψουν; Αφού καλά το βλέπουμε και το ζούμε: Κάθε πέρσι και καλύτερα, κάθε φέτος και χειρότερα. Μα τι τους ζητάμε τέλος πάντων; Το αυτονόητο! Να μείνει ζωντανό ένα χωριό των συνόρων. Να αφήσουν τα περιθώρια στους ακρίτες μας να φυλάνε τις Θερμοπύλες της χώρας. Να μη μας γυρίσουν δεκαετίες πίσω. Άλλα παιδιά να μη γνωρίσουν τους δικούς μας εφιάλτες.

Εκτός αν έτσι πρέπει... Για να στοιχειώνουν τα όνειρα και να δυναμώνουν την οργή και την απόφασή μας. Ελλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα. Κι εμείς, από τις μακρινές γωνιές εκείνης της άλλης Ελλάδας, δε θα κουραστούμε να το φωνάζουμε. Για να μην απογοητεύσουμε εκείνο το μικρό παιδί (και κανένα άλλο παιδί, του χτες και του σήμερα) που κρύβεται μέσα μας. Χρόνια μένει σκαρφαλωμένο στον πάγκο της στάσης του ΚΤΕΛ. Χρόνια ταξιδεύει. Προορισμός Βλαχώρι. Πρέπει να φτάσει. Και θα φτάσει."

Καλό ταξίδι Φούλη μου! Φιλιά στον πατέρα και χαιρετισμούς στους παππούδες...

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ 6

Μεταφορικό μέσο μιας άλλης εποχής. Στο δρόμο για τη Ζαγορά και το πανηγύρι του Δεκαπενταύγουστου. Ο Νηρέας καβάλα με τον προπάππου. Οι άλλες, ως συνήθως στην Ήπειρο οι άλλες πήγαιναν με τα πόδια... Μαμά, γιαγιά, προγιαγιά. Και φυσικά η αφεντιά μου. Με καπελάκι πάντα.

_______________________________________
* Πηγή των φωτογραφιών είναι το www.polydroso.gr και φωτογράφος ο συγχωριανός μας, κ. Βασίλης Μάκος.

** Ήμουν ακόμη πολύ μικρή, στην πρώτη του δημοτικού. Την επόμενη χρονιά, ετών επτά, οι γονείς μας βρήκαν ως λύση να μοιραστούν τα παιδιά... Έτσι έγινε και βρέθηκα μακριά από τη μάνα μου για τα επόμενα τρία χρόνια. Δεν ξέρω να σας πω ποιο είναι χειρότερο για ένα παιδί, να είναι μακριά από τον πατέρα ή μακριά από τη μάνα... Είναι τόσο άσχημα και τα δυο που ευχή κάνω άλλο παιδί να μην περάσει τέτοιες καταστάσεις.

***Οι γονείς μας ήταν και οι δύο εκπαιδευτικοί, δάσκαλος ο πατέρας και νηπιαγωγός η μάνα. Εκείνα τα χρόνια, δεκαετία του '60, η συνυπηρέτηση ήταν δύσκολη υπόθεση για τα ζευγάρια των εκπαιδευτικών. Ένας λόγος παραπάνω που το χωριό μας δεν είχε νηπιαγωγείο. Τότε. Σήμερα δεν έχει ούτε σχολείο. Γιατί μας τελείωσαν τα παιδιά. Αν κανένα ξεφυτρώσει κατά λάθος... ναι, δε φωνάζουμε άδικα για τον μαρασμό του τόπου ... υποχρεώνεται να παίρνει ταξί και να ταξιδεύει σχεδόν είκοσι χιλιόμετρα για το μοναδικό χωριό της περιοχής που έχει σχολικό κέντρο.

**** Καρφάκι για το Νηρέα είναι αυτό το σχόλιο, που χρόνια αργότερα βρέθηκε να εργάζεται δίπλα στο Θόδωρο Αγγελόπουλο ως βοηθός σκηνοθέτη και πάντα είχαμε κόντρες για τις ταινίες του που εκείνος λάτρευε μα εμένα - εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων - μου έφερναν ύπνο...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 23, 2011 6:18 am

Να με συμπαθάτε για την παρένθεση. Άσχετη δεν είναι. Τα παλιά σχολειά πάνε "πακέτο" με τους δασκάλους που τα δούλεψαν. Και τις ταλαιπωρίες που πέρασαν για να τα λειτουργούν.

Οι δικοί μου γονείς φυσικά και δεν ήταν η εξαίρεση εκείνου του καιρού. Όλο το σόι των δασκάλων του τόπου μας τέτοια και χειρότερα τραβούσε.

Και είναι κρίμα και άδικο οι άνθρωποι αυτοί, που βρίσκονται πια στη σύνταξη, αντί να αναγνωρίζονται οι κόποι και οι θυσίες τους, να υφίστανται τη μια μετά την άλλη μείωση στην πενιχρή τους σύνταξη. Γιατί οι μεγάλοι του τόπου κρίνουν ότι όλοι μαζί τα φάγαμε τα λεφτά!

Πότε μωρέ έφαγαν λεφτά οι δάσκαλοι; Πάντα αδικημένοι ήταν μισθολογικά. Και μόνο τώρα θυμήθηκαν να τους εξισώσουν με τους άλλους υπαλλήλους του δημοσίου, στις περικοπές...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ Empty Απ: ΤΟ ΠΑΛΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Τετ Οκτ 31, 2012 2:11 pm

Αυτό το παλιό άρθρο μου θύμισαν χτες οι περιπέτειες που τραβάνε - φευ - και οι σημερινοί δάσκαλοι της Θεσπρωτίας για να πάνε στα σχολειά τους και να γυρίσουν μετά στα σπίτια τους. Συγκεκριμένα αυτή τη φορά οι δάσκαλοι στο Δημοτικό Σχολείο Μαργαριτίου:

https://paideia.forumgreek.com/t1416-topic#3926

Εκείνοι, και τους ευχαριστώ, με ευχαρίστησαν που ανέδειξα το θέμα. Από τη μεριά μου όμως, την ώρα που μέχρι τη διασταύρωση της Εγνατίας ακολουθούσα το αυτοκίνητό τους (κατόπιν εκείνοι έστριψαν για Γιάννενα κι εγώ συνέχισα για Ηγουμενίτσα) ξαναζούσα τα γνώριμα σκηνικά της παιδικής μου ηλικίας. Και σίγουρα δεν έγραψα το άρθρο για να με ευχαριστήσουν αλλά για εκείνο το παιδί που ο καθένας μας κουβαλάει πάντα μέσα του, το παιδί που υπήρξε κάποτε ο ίδιος και τα βιώματα της παιδικής ηλικίας που μας στιγματίζουν μια ζωή...

___________________________________________________________
Κάνω το επάγγελμα του ανθρώπου και το επάγγελμα του υπαλλήλου.
Δραματικά ασυμβίβαστα πράγματα. (Σεφέρης)
ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης