ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ

Πήγαινε κάτω

ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ Empty ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 16, 2011 5:26 am

[...] Την περιπέτεια την άρχισε ο Κανένας και την ετελείωσε ο Οδυσσέας. Η ιστορία αυτή στο νησί του Κύκλωπα είναι η ζωή του καθένα μας. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ο κάθε άνθρωπος του μέλεται να ζήσει τη δική του Κυκλώπεια. Είτε στο ρόλο του Οδυσσέα, είτε στο ρόλο των συντρόφων. Όχι βέβαια του Κύκλωπα. Γιατί ο Κύκλωπας είναι ο λόγος της φύσης και ο ορισμός της μοίρας μας.

Ξεκινάμε τη ζωή μας ανυπόστατοι, αδοκίμαστοι, ανύπαρκτοι, ανώνυμοι. Ξεκινάμε μέσα στην οντολογική λήθη, και μέσα στην αδιαφανή ομίχλη της μέριμνας. Αυτή μας παλεύει, να μη δέσουμε δεσμούς συναγωγούς φιλίας με τη βαθύτερη ουσία της ύπαρξης μας. Ο καθένας μας ξεκινά με το όνομα Κ α ν έ ν α ς.

Αν ξεφύγουμε ετούτη την πανίσχυρη βαρυτική δύναμη, που μας τη φόρτωσαν οι θεοί, ο Δίας η Μέριμνα η Γη, φενάκη και δόλωμα, για να μη νιώθουμε άκοπα και χάρισμα το πολύτιμο νόημα της ίδιας της ζωής μας・ αν φτάσουμε να πληρώσουμε το ακριβό λύτρο που αξιώνει η φύση και η ουσία της ανθρώπινης μοίρας μας・ αν αλλάξουμε το μουσικό μας τρόπο, πηδώντας από τον απλοϊκά υποστασιακό στον αυθεντικά υπαρκτικό άνθρωπο, από τη φλογέρα του βοσκού στο φλάουτο του Μότσαρτ (Zauberflote), από το Man στην Existenz, από το Ούτις στο Οδυσσέας・ αν γίνει να κινήσουμε λειτουργικά τη διαλεκτική μας σχέση με το πρόβλημα της ουσίας και του βάθους της ζωής μας・ αν περπατήσουμε το βραχύ μας βίο έξυπνοι και εγρήγοροι, και όχι κοιμισμένοι και νεκροί που σαλαγιούνται σαν πρόβατα στο Γιοφύρι της Λόντρας ή στην οδό Πανεπιστημίου,

τότες έχουμε νικήσει το φοβερό Κύκλωπα και τη φυλακή της σπηλιάς του. Ελαξουργήσαμε την άμορφη και άσχημη πέτρα του Κανένας, και μέσα από το σκοτάδι της ανεβάσαμε στο φως τον άνθρωπο με όνομα. Ένα άγαλμα ορατό και ωραίο ωσάν το Δορυφόρο του Πολύκλειτου.

Ποιοι είναι οι σύντροφοι του Οδυσσέα; Είναι εκείνοι που ο καθένας τους είναι ένας Κανένας, και Κανένας θα μείνει. Μας είναι και θα μας μείνουν τόσο άφαντοι και άγνωστοι όσο και οι κάτοικοι του Λάγκος και της Μοζαμβίκης σήμερα, ή οι κάτοικοι της Σκυθίας και της Βαιτικής εχθές.

Οι σύντροφοι του Οδυσσέα είναι κάποιοι «ομογενείς», κατά την πονεμένη έκφραση του Μυριβήλη, που έζησαν στο χωριό και στον καιρό του Σολωμού, του Καποδίστρια, του Βενιζέλου, του Καβάφη, και όποιου άλλου μεγάλου και τιμημένα επώνυμου. Είναι οι χιλιάδες και μυριάδες άνθρωποι που έζησαν και βουλιάξανε άγνωστοι και ανώνυμοι για μας στην άπειρη λήθη του σύμπαντος.

Όμοια, όπως εβούλιαξε ο παπούς του παπού μου και η γιαγιά της γιαγιάς μου. Γνωρίζεις, τίμιε αναγνώστη, να μου ειπείς ποιο ήταν το όνομα της γιαγιάς της γιαγιάς σου; Την εσκέφθηκες ποτέ σου έστω και μία φορά; Που ημπορεί να ήταν έμορφη, σαν τη Μπαλατσινού! Πού το ξέρεις;

Ο Σολωμός όμως και ο Κολοκοτρώνης, ο Βενιζέλος ο Κάλβος, και οι άλλοι μεγάλοι και τίμιοι επώνυμοι είναι ο Κανένας που ενίκησε τον κύκλωπα της Μέριμνας, και καταστάθηκε να γίνει ο ένας με τΆ όνομα.

Είναι οι άνθρωποι, που, ένας ένας στο πόστο του, εκάμανε τον αγώνα και ζήσανε την αγωνία, που έκαμε και έζησε στην αρχή της Κυκλώπειας ο Κανένας, για να γίνει στο τέλος ο Οδυσσέας.

Δρόμος, ε!

Από τη Γκέμμα του Δημήτρη Λιαντίνη, κεφάλαιο Κυκλώπεια, επίλογος



ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ Empty Απ: ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ

Δημοσίευση από ΜΑΡΙΟΡΗ Την / Το Πεμ Ιουν 16, 2011 5:48 am

Η Κυκλώπεια του Δημήτρη Λιαντίνη. Ένα κεφάλαιο στο κύκνειο άσμα του, τη Γκέμμα, που περιγράφει την προσπάθεια του ανθρώπου να γίνει άνθρωπος. Και επομένως το μακρύ δρόμο της αγωγής και της αυτοπραγμάτωσης μέσα απ' αυτήν.

Την ήξερα την Κυκλώπεια εδώ και χρόνια. Αυτό που δεν ήξερα, αν και Θεσπρωτή, ήταν εκείνη τη βραχονησίδα πιο έξω από το Δρέπανο. Το Πρασούδι ή και Πραξούδι. Και την ντόπια παράδοση που θέλει αυτή η βραχονησίδα να είναι ο βράχος που ο Κύκλωπας εκτόξευσε εναντίον του Κανένα.

Αυτά τα έμαθα σαν ήρθα να μείνω εδώ, στην Ηγουμενίτσα. Σε ένα σπίτι αντίκρυ από το Δρέπανο και του Κύκλωπα το νησάκι. Βρέθηκα λοιπόν εν αγνοία μου στο σημείο που θεωρητικά ήταν η σπηλιά του Κύκλωπα! Κι από την ώρα που το συνειδητοποίησα βιώνω την αγωνία του Οδυσσέα. Θα καταφέρω να τον ξεγελάσω το γιο του Ποσειδώνα; Θα καταφέρω να βγω από τη σπηλιά μου; Ερώτημα υπαρξιακό βεβαίως μόνο που τώρα έχει ντυθεί και την αίγλη του μύθου.

Κι από τη χώρα των μύθων και το άλλο βουνό που βράδυ - πρωί αντικρίζω από το παραθύρι μου. Το μαύρο βουνό που κυριαρχεί στο έμβλημα του φόρουμ:

ΚΥΚΛΩΠΕΙΑ Forum%252520ekp3

Η Μαυρομαντήλα. Ναι, έτσι λέγεται στη γλώσσα του λαού. Ή, στο επίσημο, Μαυρονόρος και κατά άλλους Σκουπίτσα. Η Μαυρομαντήλα ήταν λέει κάποτε ένας όμορφος τόπος. Ώσπου μια μέρα κάτω στους πρόποδες του βουνού κατέφθασαν καράβια πειρατικά. Κι έσφαξαν όλους τους άντρες του τόπου. Από τότε οι γυναίκες ντύθηκαν τα μαύρα και από το δικό τους μαντήλι του πένθους έλαβε το όνομα και το βουνό! Που ώρες ώρες, όπως και στη φωτογραφία, είναι όνομα και πράμα. Ειδικά όταν έρχεται μπόρα. Εκεί δίνουν ραντεβού όλα τα μαύρα σύννεφα τ' ουρανού. Στην κορφή της Μαυρομαντήλας.

Από τη μια λοιπόν ο Κύκλωπας. Και η Κυκλώπεια. Κι από την άλλη, αν καταφέρεις να δραπετεύσεις από το σκοτεινό λαγούμι, σε περιμένουν κίνδυνοι και χωσιές και πειρατές που διψάνε για αίμα. Ένας αγώνας δίχως τέλος. Κι ως τη στερνή πνοή. Να γεράζεις και να μαθαίνεις. Ή, αν προτιμάς με τη γλώσσα του ξένου σοφού, του Μπουσκάλια: Να ζεις, ν' αγαπάς και να μαθαίνεις.

Αυτό το ταξίδι γνώσης συμβολίζει η φωτογραφία που διαλέξαμε ως προμετωπίδα του φόρουμ των εκπαιδευτικών της Θεσπρωτίας. Γιατί τέτοιο είναι και πρέπει να είναι και το δικό μας ταξίδι...

ΜΑΡΙΟΡΗ
ΜΑΡΙΟΡΗ

Αριθμός μηνυμάτων : 5297
Εγγραφή : 13/01/2008

Επιστροφή στην κορυφή Πήγαινε κάτω

Επιστροφή στην κορυφή


 
Δικαιώματα σας στην κατηγορία αυτή
Δεν μπορείτε να απαντήσετε στα Θέματα αυτής της Δ.Συζήτησης